Δευτέρα, 5 Μαρτίου 2018

Nα'ταν η απόσταση γυαλί...






Χρόνια περιμέναμε στο σταθμό ένα τραίνο που ποτέ δεν πέρασε

με τις αποσκευές στα χέρια

το πρόσωπο προσηλωμένο στην τελευταία στροφή

έτοιμοι πάντα για αναχώρηση.

Κάπου θέλαμε να ταξιδέψουμε

και μείναμε εκεί στο σταθμό 

περιμέναμε ένα τραίνο που δεν πέρασε

μαρμαρωμένοι ταξιδιώτες

έτοιμοι πάντα για αναχώρηση.



Βασίλης Φαϊτάς



1 σχόλιο:

  1. Αυτά τα ταξιδιωτικά κείμενα-ποίηματα έχουν τη δική τους συγκίνηση.
    Όμορφο απόγευμα να έχεις.

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Θυμάσαι Μάνα;

Α ρε μάνα. Αφέθηκα στα παραμύθια σου, σε εκείνα που έκλειναν οι πληγές με την φωνή σου. Θυμάσαι Μάνα; "Φυλάξου μου έλεγες,θα έ...