Κυριακή, 16 Σεπτεμβρίου 2018

Όταν άρχισα ν αγαπώ τον εαυτό μου.



«ΟΤΑΝ ΑΡΧΙΣΑ Ν΄ΑΓΑΠΩ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΜΟΥ» 
Η σοφία του Τσάρλι Τσάπλιν

Το απίστευτο ποίημα του Τσάρλι Τσάπλιν για την αγάπη του εαυτού (αυτοαγάπη) για το οποίο πιθανώς να μην ακούσατε ποτέ


Ο Τσάρλι Τσάπλιν είναι γνωστός σήμερα ως κωμικός που πρωταγωνίστησε στις βουβές ταινίες από το 1920 μέχρι το 1950 και είναι αναγνωρίσιμος ακόμα και σήμερα από το εμβληματικό του μουστάκι και το καπέλο του. Ενώ πολλοί άνθρωποι μπορούν ακόμα να τον αναγνωρίσουν ως έναν σταρ των βουβών ταινιών, λίγοι ξέρουν πόσο διορατικός και έξυπνος ήταν.

Η σκηνή από την ταινία «Ο Μεγάλος Δικτάτωρ» στην οποία ο Τσάρλι μιλάει για αυτά που μας ενώνουν ως ανθρώπους, για τα εγγενή μας δικαιώματα στον πλανήτη και για το πώς χάσαμε το δρόμο μας εξαιτίας της απληστίας, είναι ίσως η μεγαλύτερη ένδειξη για το μυαλό πίσω από τον άνθρωπο.

Παρόλο που έχει πεθάνει εδώ και περίπου σαράντα χρόνια, η κληρονομιά του συνεχίζει να υπάρχει και να μας εμπνέει καθημερινά με εκπληκτικές γνώσεις, σοφία και χιούμορ.

Το ποίημα που ακολουθεί, μας παρουσιάζει τη μοναδική και οξυδερκή του κατανόηση για την αγάπη προς τον εαυτό (αυτοαγάπη).

Όταν άρχισα να αγαπώ τον εαυτό μου πραγματικά, μπόρεσα να καταλάβω ότι ο συναισθηματικός πόνος και η θλίψη, απλώς με προειδοποιούσαν να μη ζω κόντρα στην αλήθεια μου. Σήμερα ξέρω ότι αυτό το λέμε αυθεντικότητα.

Όταν άρχισα να αγαπώ τον εαυτό μου πραγματικά, κατάλαβα σε πόσο δύσκολη θέση ερχόταν κάποιος με το να του επιβάλλω τις επιθυμίες μου, παρότι ήξερα ότι ούτε ήταν κατάλληλη η στιγμή ούτε ο άνθρωπος ήταν έτοιμος, ακόμα κι αν αυτός ο άνθρωπος ήμουν εγώ. Σήμερα ξέρω ότι αυτό το λέμε σεβασμό.

Όταν άρχισα να αγαπώ τον εαυτό μου πραγματικά, έπαψα να λαχταρώ μια άλλη ζωή και μπόρεσα να δω ότι τα πάντα γύρω μου με προκαλούσαν να μεγαλώσω. Σήμερα ξέρω ότι αυτό το λέμε ωριμότητα.

Όταν άρχισα να αγαπώ τον εαυτό μου πραγματικά, κατάλαβα ότι βρίσκομαι πάντα και σε όλες τις περιστάσεις, την κατάλληλη στιγμή και στο σωστό μέρος και ότι όλα όσα γίνονται είναι σωστά. Από τότε κατάφερα να γαληνέψω. Σήμερα ξέρω ότι αυτό το λέμε αυτοπεποίθηση.

Όταν άρχισα να αγαπώ τον εαυτό μου πραγματικά, έπαψα να στερούμαι τον ελεύθερο χρόνο μου και σταμάτησα να κάνω μεγαλόπνοα σχέδια για το μέλλον. Σήμερα κάνω μόνο ό,τι με ευχαριστεί και με γεμίζει χαρά, ό,τι αγαπώ και κάνει την καρδιά μου να γελά, με τον δικό μου τρόπο και στους δικούς μου ρυθμούς. Σήμερα ξέρω ότι αυτό το λέμε απλότητα.

Όταν άρχισα να αγαπώ τον εαυτό μου πραγματικά, απελευθερώθηκα από ό,τι δεν ήταν υγιές για μένα. Από φαγητά, άτομα, πράγματα, καταστάσεις και από ό,τι με τραβούσε συνεχώς μακριά από τον ίδιο μου τον εαυτό. Στην αρχή το ονόμαζα “υγιή εγωισμό”. Αλλά σήμερα ξέρω ότι είναι αυτοαγάπη.

Όταν άρχισα να αγαπώ τον εαυτό μου πραγματικά, έπαψα να θέλω να έχω πάντα δίκιο. Έτσι έσφαλα πολύ λιγότερο. Σήμερα κατάλαβα ότι αυτό το λέμε μετριοφροσύνη.

Όταν άρχισα να αγαπώ τον εαυτό μου πραγματικά, αρνήθηκα να συνεχίσω να ζω στο παρελθόν και να ανησυχώ για το μέλλον μου. Τώρα ζω περισσότερο τη στιγμή όπου όλα συμβαίνουν. Έτσι σήμερα, ζω την κάθε μέρα και αυτό το λέω ικανοποίηση.

Όταν άρχισα να αγαπώ τον εαυτό μου πραγματικά, συνειδητοποίησα ότι η σκέψη μου μπορεί να με κάνει μίζερο και άρρωστο. Όταν όμως επικαλέστηκα τις δυνάμεις της καρδιάς μου, η λογική απέκτησε έναν πολύτιμο σύντροφο. Αυτή τη σχέση την ονομάζω σήμερα σοφία της καρδιάς.

Δεν υπάρχει λόγος να φοβόμαστε τις αντιπαραθέσεις, τις συγκρούσεις και τα προβλήματα με τον εαυτό μας και τους άλλους γιατί καμιά φορά, ακόμα και τα άστρα εκρήγνυνται και δημιουργούνται νέοι Γαλαξίες. Σήμερα ξέρω ότι αυτό είναι η ζωή!

Τι υπέροχο κείμενο για την αυταγάπη! Μπορείτε σίγουρα να δείτε ότι ο Τσάρλι ήταν ένας σοφός άντρας που έμαθε πολλά κατά τη διάρκεια της ζωής του. Αυτό το ποίημα μας υπενθυμίζει δυναμικά ότι υπάρχει κάποιο μάθημα σε όλες τις εμπειρίες της ζωής μας.

Παρόλο που μπορεί να μην είμαστε σε θέση να το δούμε εκείνη τη στιγμή, εκ των υστέρων μπορεί να ανακαλύψουμε πώς αυτά τα μαθήματα που μας έδωσε η ζωή, μας εξυπηρέτησαν κατά κάποιο τρόπο. Κάθε γραμμή από το ποίημα μοιράζεται μαζί μας ένα μάθημα που μπορούμε να το έχουμε στο μυαλό μας όταν έχουμε εκείνο το αίσθημα πως δεν είμαστε αρκετά καλοί και δεν ξέρουμε πού θέλουμε να βρισκόμαστε.

Είναι η αγάπη προς τον εαυτό κάτι με το οποίο παλεύει κάποιος; Πιστεύω ότι το να μάθει να αποδέχεται κάποιος τον εαυτό του όπως είναι, γνωρίζοντας ταυτόχρονα πού θα ήθελε να βελτιωθεί, είναι ένα ισόβιο ταξίδι.


Πηγή: awakengr

Πέμπτη, 13 Σεπτεμβρίου 2018

Μην ξεχάσετε τα παιδιά.



Η διαδρομή ήταν Μάτι - Ραφήνα κι αμέσως πίσω, μέχρι το άλλο τέρμα, τη Νέα Μάκρη, και πίσω πάλι. Κάθε απόγευμα, όλο το καλοκαίρι, πολλά παιδιά μαζί. Ευτυχία. Με κάτι μικρά ποδηλατάκια Eska, ανατολικά, βαριά κι ασήκωτα. Είχαμε δει, δυό και τρεις φορές, τον "Ξένοιαστο Καβαλάρη" στη "Ρία" και το ζούσαμε το έργο στον παραλιακό δρόμο, δεκατετράχρονα ήμασταν. Μαζί μας και λίγα κορίτσια, τι ωραία που τα βλέπαμε τα κορίτσια. Τα μαλλιά της Λένας στον αέρα όταν τρέχαμε στις κατηφόρες, τα θυμάμαι. Ζούσαμε τότε όλοι σε κάτι ασήμαντα σπιτάκια που έχτισαν οι πατεράδες μας πριν το 70, δεν ήμασταν αστοί -αλλά γιατί πρέπει να καίγονται οι αστοί; Κάποιοι τώρα σαν να χάρηκαν που πεθάναμε, δεν το κατάλαβα. Κοντά μας χάθηκαν και οι άλλοι, οι περαστικοί, αυτούς τους έριξαν στο Μάτι, δεν το γνώριζαν, αθώοι.

Και ήταν και τα παιδιά, τα δικά μας και τα παιδιά των άλλων. Που ζούσαν μέχρι χθές μαζί μας κι έκαναν τα ίδια πράγματα σχεδόν που κάναμε κι εμείς παλιά. Η ίδια μανία με το ποδήλατο για παράδειγμα -η Εβίτα ήταν και πρωταθλήτρια-, οι ίδιες βόλτες κάτω από τα ίδια πεύκα, οι ποδηλατάδες στους ίδιους δρόμους, τα ίδια φλερτ, τα μπάνια στην ίδια θάλασσα. Χάθηκαν και τα παιδιά. Εμείς προλάβαμε και ζήσαμε, τα παιδιά όχι.

Θα μας ξεχάσετε όλους, φυσικό είναι, και τι σημασία έχει. Ας μείνουν μόνο τα ονόματα των παιδιών. Δημήτρης Αλεξόπουλος, 13 ετών. Εβίτα Φύτρου, 13 ετών. Ανδρέας Φύτρος, 11 ετών. Σοφία Φιλιπποπούλου, 9 ετών. Γιώργος Κοκκινίδης, 9 ετών. Κasper Korzeniowski, 9 ετών. Βασιλική Φιλιπποπούλου, 9 ετών. Δημήτρης Κοκκινίδης, 5 ετών. Μαρία-Ηλιάνα Χερουβείμ, 5 ετών. Ευπραξία-Μελίνα Χερουβείμ, 5 ετών. Δημητρίου (αβάπτιστο), 6 μηνών.

 Μην ξεχάσετε τα παιδιά.

(δημοσιεύτηκε στο τεύχος του περιοδικού The Book' s Journal που μόλις κυκλοφόρησε)

Μάτι, 25.7.2018

Constantin Pittas

Τρίτη, 4 Σεπτεμβρίου 2018

Κάθε πρωί…




«Κάθε πρωί
Καταργούμε τα όνειρα
Χτίζουμε με περίσκεψη τα λόγια
Τα ρούχα μας είναι μια φωλιά από σίδερο

Κάθε πρωί

Χαιρετάμε τοὺς χθεσινούς φίλους
Οἱ νύχτες μεγαλώνουν σαν αρμόνικες
-Ήχοι, καημοί, πεθαμένα φιλιά.
(Ασήμαντες απαριθμήσεις

-Τίποτα, λέξεις μόνο για τους άλλους.
Μα πού τελειώνει ἡ μοναξιά;)


Δευτέρα, 20 Αυγούστου 2018

Ήταν μια όμορφη ιδέα.






Ήταν μια όμορφη ιδέα
αναμφίβολα.
Ήρθε χαράματα γεμάτη υποσχέσεις.
Ξεπέζεψε γυμνή από ένα όνειρο
και κάθισε ανάλαφρα στου κρεβατιού την άκρη.
Μισόκλεισα για μια στιγμή τα μάτια
να δω αν ονειρεύομαι
σαν τ' άνοιξα
μονάχα σκόνη απ' του αλόγου τις οπλές.
Μου είχε φύγει.

Κι ήταν μια όμορφη ιδέα
σας ορκίζομαι.
Ίσως γινόταν ένα ποίημα, ένας έρωτας
ένα ταξίδι στα μυστήρια της Ιθάκης
γαλάζια πινελιά στα παραμύθια μου
παράθυρο στην χώρα των θαυμάτων.
Ίσως γινόταν μια σημαία, ένα μήνυμα
ροδόσταμα στο μύλο της ελπίδας
ένα ψωμί, εκατομμύρια ψωμιά
για να χορτάσουν τα πουλιά όλου του κόσμου.

Ήταν μια όμορφη ιδέα
αναμφίβολα.
Ή μήπως ήταν η ιδέα μου μονάχα;


Χάρης Μελιτάς



Κυριακή, 12 Αυγούστου 2018

Μου φτάνει που οι εβδομάδες έχουν Κυριακές.!




Mπορώ να γίνω ευτυχισμένος με τα πιο απλά πράγματα
και με τα πιο μικρά.

Και με τα καθημερινότερα των καθημερινών.
Μου φτάνει που οι εβδομάδες έχουν Κυριακές.
Μου φτάνει που τα χρόνια φυλάνε Χριστούγεννα για το τέλος τους.

Που οι χειμώνες έχουν πέτρινα, χιονισμένα σπίτια.
Που ξέρω ν' ανακαλύπτω τα κρυμμένα πετροράδικα στις κρυψώνες τους.
Μου φτάνει που μ' αγαπάνε τέσσερις άνθρωποι.
Πολύ...
Μου φτάνει που αγαπάω τέσσερις ανθρώπους.
Πολύ...
Που ξοδεύω τις ανάσες μου μόνο γι' αυτούς.
Που δεν φοβάμαι να θυμάμαι.
Που δε με νοιάζει να με θυμούνται.
Που μπορώ και κλαίω ακόμα.
Και που τραγουδάω... μερικές φορές...
Που υπάρχουν μουσικές που με συναρπάζουν.
Και ευωδιές που με γοητεύουν...


Οδυσσέας Ελύτης

Πέμπτη, 2 Αυγούστου 2018

Και το φεγγάρι μάτωσε..




Κι αφού κανείς δεν πήρε την ευθύνη του χαμού 
την πήρε όλη το φεγγάρι.
Και μάτωσε..
Από την αγωνία του πατέρα να σώσει τα παιδιά του..
Από την κραυγή της μάνας που βαλε το σώμα της 
μπροστά στη φωτιά..
Από το κλάμα του κοριτσιού που έπεφτε απ’ το βράχο 
στην αγκαλιά της θάλασσας..
Από το θάρρος της ηλικιωμένης που έσωσε τα εγγονάκια της
 και γύρισε στο πλευρό του άρρωστου συντρόφου της
 προτιμώντας να καεί μαζί του.. 
Μάτωσε κι απ’ τα κλάματα των ζωντανών..
Και βγήκε κατακόκκινο απ’ το αίμα τόσων ανθρώπων 
σ’ ένα ουρανό αμίλητο και σταχτί...

Τετάρτη, 11 Ιουλίου 2018

Θυμάσαι Μάνα;



Α ρε μάνα.
Αφέθηκα στα παραμύθια σου,
σε εκείνα που έκλειναν οι πληγές με την φωνή σου.
Θυμάσαι Μάνα;
"Φυλάξου μου έλεγες,θα έρθει ο μπαμπούλας",
μα ποτέ σου δεν μου τον έδειξες
μου λεγες ..."μην φοβάσαι εγώ εδώ είμαι".
Την νεράιδα Μάνα την θυμάσαι;
Αυτή που το δόντι θα μου έπαιρνε;
Ποτέ μου Μάνα δεν την είδα.
"Γιατί;" σε ρώταγα.
"Θα μεγαλώσεις" μου έλεγες "και θα καταλάβεις".
Όχι ρε Μάνα δεν κατάλαβα.
Ακόμα προσπαθώ.
Μαζί περίμενα να μεγαλώσουμε
στο πλάι σου να καταλάβω.
Δεν περπάτησα μόνη μου,εσύ με κρατούσες.
Και χτύπαγα Μάνα και μου λεγες "δεν πειράζει μεγαλώνεις"
Μα ακόμα χτυπάω Μάνα και πονάει πιο πολύ.
Η ψυχή είναι που στάζει αίμα Μάνα η ψυχή.
Η πόρτα μας δεν χτυπά συχνά πλέον Μάνα
παιδιά δεν παίζουν έξω από αυτήν,
και στον καθρέφτη χθες η απουσία σου με κέρασε μια άσπρη τρίχα.
Δεν τις μπορώ τις αλήθειες άλλο ρε Μάνα.
Θέλω πίσω των παραμυθιών την αγκαλιά σου.
Είναι και εκείνος ο γιατρός που κάπως μου τα είπε....δεν θυμάμαι.
Φοβάμαι ρε Μάνα όταν λείπεις.
Γαμώτο ρε Μάνα....
έλα να το φιλήσεις να περάσει.....


Π. Στυλιανόπουλος

Όταν άρχισα ν αγαπώ τον εαυτό μου.

«ΟΤΑΝ ΑΡΧΙΣΑ Ν΄ΑΓΑΠΩ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΜΟΥ»  Η σοφία του Τσάρλι Τσάπλιν Το απίστευτο ποίημα του Τσάρλι Τσάπλιν για την αγάπη του εαυτού ...