Δευτέρα, 11 Μαρτίου 2019

Χαρταετός.







Κράτα γερά!
Πέτα ψηλά!
Δέσε την Άνοιξη στην ουρά του χαρταετού,
ανέβασε την ψηλά στον ουρανό,
είναι η δική σου άνοιξη…
Στη μια άκρη εσύ…
Στην άλλη τα όνειρά σου.
Ανέβασε τα όνειρά σου ψηλά στον ουρανό.
Στείλε στον ουρανό τον πόνο, την πίκρα, τα δάκρυα και τους λυγμούς.
Στείλε μακριά όλους τους καημούς και την προδοσία.
Διώξε κάθε πόνο και λύπη μακριά.
Άσε τις ελπίδες σου να ταξιδέψουν στα σύννεφα.
Πέτα ψηλά!
Πολύ ψηλά!
Πόσο μικρός είναι ο κόσμος από ψηλά!
Πόσο μεγάλος είσαι εσύ…
Κράτα το νήμα.
Πρόσεχε να μην κοπεί…
Κράτα γερά,
πέτα ψηλά.
Μεταμόρφωσε την πίκρα και τον πόνο σε βροχή.
Και αμέσως μετά, γύρισε πάλι τη βροχή πίσω στη γόνιμη γη.
Εκεί θα φυτρώσει ένα κατακόκκινο τριαντάφυλλο…
Η Ε Λ Π Ι Δ Α…


Σάββατο, 2 Μαρτίου 2019

Το τραγούδι της Άνοιξης.



Από τα κρύα του χειμώνα σαν περάσεις
Θα δεις να ανθίζουνε λουλούδια φοβερά
Τις μυρωδιές τους θα γευτείς και θα τα χάσεις
Τα χρώματά τους θα σου πάρουν τα μυαλά

Είναι η άνοιξη με όλα της τα πλούτη
Με τα πουλιά να κελαϊδούν εκεί ψηλά
Μυρίζει έρωτα, θυμάρι και μπαρούτι
Είπα μυρίζει; Εννοώ μοσχοβολά

Άνοιξη είναι που σημαίνει ελευθερία
Και τα χαμόγελα χαρίζονται αφειδώς
Στη φύση γύρω συντελείται πανδαισία
Κανείς δε νιώθει και δεν είναι μοναχός

Μοναχική βασίλισσά μου αγαπημένη
Είναι η άνοιξη με φόρεμα λευκό
Από το χέρι μας τραβά και κατεβαίνει
Στον καταγάλανο και δροσερό γιαλό.



Εύχομαι καλό μήνα σε όλους!

Τετάρτη, 27 Φεβρουαρίου 2019

Κι όταν κάποτε θα φύγω ..




"Κι όταν κάποτε θα φύγω δεν θα πάρω
μαζί μου παρά λίγο βιολετί απ' το δειλινό 
κι έν' άστρο από κάποιο παραμύθι."
Καλό βράδυ Κόσμε..!!


Πέμπτη, 14 Φεβρουαρίου 2019

Η πύλη των λεόντων.

Τίτος Πατρίκιος

Τα λιοντάρια είχαν χαθεί από χρόνια
ούτε ένα δεν βρισκόταν σ’ όλη την Ελλάδα
ή μάλλον ένα μοναχικό, κυνηγημένο
κάπου είχε κρυφτεί στην Πελοπόννησο
χωρίς ν’ απειλεί πια κανέναν
ώσπου το σκότωσε κι αυτό ο Ηρακλής.
Ωστόσο η θύμηση των λιονταριών
ποτέ δεν έπαψε να τρομάζει
τρόμαζε η εικόνα τους σε θυρεούς και ασπίδες
τρόμαζε τ’ ομοίωμά τους στα μνημεία των μαχών
τρόμαζε η ανάγλυφη μορφή τους
στο πέτρινο υπέρθυρο της πύλης.
Τρομάζει πάντα το βαρύ μας παρελθόν
τρομάζει η αφήγηση όσων έχουν συμβεί
καθώς τη χαράζει η γραφή στο υπέρθυρο
της πύλης που καθημερινά διαβαίνουμε.



Κυριακή, 27 Ιανουαρίου 2019

Ένα τραγούδι κόντρα στη φρίκη του ναζισμού.


 Το «Dance me to the end of love» 


Είναι ένα τραγούδι που πολλοί απ’ όσους το άκουσαν το ερωτεύτηκαν ίσως περισσότερο κι απ’ τον άνθρωπο που του το αφιέρωσαν. Η μυσταγωγία της μελωδίας, η αισθαντικότητα των φωνών, η αναγλυφότητα των συναισθημάτων, ο κραδασμός των αισθήσεων, σε ταξιδεύουν τόσο μακριά απ’ τη λογική, τόσο βαθιά στο κέντρο του σύμπαντος της ανθρώπινης «ολότητας», αυτής της αίσθησης του αέναου, του ανέπαφου, του αμόλυντου, του αθάνατου, που σου υπόσχεται ο έρωτας, τόσο που σε κάνει να νιώθεις πως κανείς ποτέ δεν ανακάλυψε ούτε θα ανακαλύψει, δεν γεύτηκε ούτε θα γευτεί, δεν ρίγησε ούτε θα ριγήσει, δεν διαλύθηκε ούτε θα διαλυθεί για τον έρωτα όπως εσύ.

Πως κανείς δεν ένιωσε αυτό το απόκοσμο χάδι, που άλλοτε μοιάζει ουρανός άλλοτε ανάσα της αβύσσου, άλλοτε φωτιά των αισθήσεων άλλοτε σκίρτημα θανάτου, τόσο έντονα όσο εσύ, τόσο έντονα όπως αυτό το τραγούδι σε κάνει να νιώθεις στο πετσί σου καθώς ξορκίζει το θάνατο, αφού κάθε έρωτας, κάθε οργασμός των αισθήσεων, είναι ένας μικρός θάνατος – και γι’ αυτό άλλωστε ο έρωτας αυτή η «ανδρόγυνος» οντότητα είναι η μόνη εν ζωή αθανασία, ο μόνος μάγος που μπορεί πάντα με το ίδιο, με αυτό το ένα και μοναδικό του ξόρκι, να νικάει το φθαρτό.


Και γι’ αυτό ο έρωτας κι ο θάνατος που ξεχειλίζουν από τούτο το απόκοσμης ομορφιάς τραγούδι σε συνεπαίρνουν αμέσως, ρίχνοντάς σε στην αγκαλιά αυτού του παντοτινού ταγκό, του ρυθμού που αναδύθηκε από τα μπορντέλα της Αργεντινής για να κατακτήσει, να αλώσει ολοκληρωτικά, το σώμα της Δύσης.

Όμως σε τούτο το τραγούδι του έρωτα, ο θάνατος είναι πολύ πιο παρών, πιο εφιαλτικά αδυσώπητος, απ’ ό,τι θα φανταζόταν ποτέ κανείς… Η ψυχρή του ανάσα είναι διάχυτη παντού. Η αλήθεια του παγώνει το καυτό φιλί των εραστών, αφυδατώνει την υγρασία των αισθήσεων, επισκιάζει τα χρώματα του πάθους παύει την πανδαισία των αγγιγμάτων.

Γιατί το «Dance me to the end of love» δεν είναι ένα τραγούδι γραμμένο για εραστές όπως νομίζουν όσοι ριγούν στο άκουσμά του…

Το τραγούδι αυτό είναι κυριολεκτικά, ένα ξόρκι θανάτου. Ένα αληθινό αντίδοτο αγωνίας στο δηλητήριο της κτηνωδίας από άνθρωπο σε άνθρωπο. Ένα βάλσαμο ανάμνησης στο μαρτύριο της φρίκης που έζησαν εκατομμύρια άνθρωποι, όλοι εκείνοι που εξοντώθηκαν στα κρεματόρια του ναζισμού.

Είναι ένα τραγούδι γεμάτο επιθανάτιες κραυγές ενός παράλογου μαρτυρίου, στοιχειωμένο από το κλάμα των παιδιών, από τη κραυγή των σημαδεμένων, από τον ψίθυρο των σκελετωμένων που δεν είχαν πια φωνή, από το ανατριχιαστικό σύρσιμο των νεκροζώντανων που περίμεναν μέρα με τη μέρα, ώρα με την ώρα, μέσα στην εξαθλίωση, την αγωνία, το μαρτύριο, το τέλος τους.

Είναι ποτισμένο από εκείνη τη φρικτή μυρωδιά της καμμένης σάρκας, από τον παραλογισμό του ναζισμού –του ναζισμού που αναβιώνει σήμερα, γιατί η ιστορία επαναλαμβάνεται όχι σαν φάρσα πια αλλά σαν θέατρο του παραλόγου.



Αυτό το τραγούδι είναι η φρίκη της απαίτησης να παίζουν μουσική, οι ίδιοι οι μελλοθάνατοι, στους διαδρόμους των στρατοπέδων, την ώρα που οι άλλοι περνούσαν μπροστά τους στην ουρά του Άουσβιτς, του Νταχάου, πηγαίνοντας από την ουρά της φρίκης, να θανατωθούν και να καούν στα κρεματόρια. Είναι όλα τα τελευταία βλέμματα που κοίταξαν τον κάθε Εβραίο μουσικό και το «φλεγόμενο βιολί» του, με την ιστορία ζωής, πόνου, που κουβαλούσε το καθένα απ’ αυτά, την ώρα που εκείνοι βάδιζαν προς το θάνατο, και την ίδια ώρα που ο συγκρατούμενός τους μουσικός υποχρεωνόταν από τους ναζί να παίζει κλασική μουσική στους διαδρόμους αυτής της γήινης κόλασης.


Γιατί το «Dance me to the end of love» δεν είναι ένας χορός ως το τέλος της αγάπης, αλλά ένας χορός ως το τέλος της ύπαρξης, που εφορμώντας από τη γενεσιουργό πηγή του πάθους για τη ζωή, μπορεί εντέλει να αγκαλιάζει σφιχτά συμπαρασύροντας ως το θάνατο ακόμα και την ίδια την αγάπη. Γι’ αυτό ενώ είναι ένα τραγούδι που γεννήθηκε από το θάνατο, μπορεί να αγκαλιάζει, να δονεί τον έρωτα και τη ζωή…

Γιατί, σύμφωνα με το δημιουργό του Leonard Cohen όπως διηγήθηκε κάποτε χαρακτηριστικά γι’ αυτό «Είναι παράξενος ο τρόπος που γεννιέται ένα τραγούδι, κάθε τραγούδι έχει κάποιου είδους σπόρο, που κάποιος βάζει στο χέρι σου ή ο ίδιος ο κόσμος βάζει στο χέρι σου, και γι’ αυτό η διαδικασία είναι τόσο μυστήρια για το πώς γράφεται ένα τραγούδι. Όμως το συγκεκριμένο ήρθε για μένα απλά επειδή γνώριζα ή άκουγα ότι δίπλα στα κρεματόρια, σε κάποια στρατόπεδα θανάτου υπήρχε μία ομάδα μουσικών, που αποτελούνταν από ένα κουαρτέτο εγχόρδων, οι οποίοι υποχρεώνονταν να παίζουν κάθε φορά που εξελισσόταν η διαδικασία αυτής της φρίκης.

Και αυτούς τους ανθρώπους που έπαιζαν, τους περίμενε η ίδια τρομακτική μοίρα. Και υποχρεώνονταν να παίζουν κλασική μουσική,την ώρα που οι συγκρατούμενοί τους θανατώνονταν και καίγονταν. Αυτή η μουσική λοιπόν το “χόρεψέ με στην ομορφιά σου με ένα φλεγόμενο βιολί” εννοεί συμβολικά σαν ομορφιά το τέλος της ύπαρξης, και το στοιχείο του πάθους που διέπει κάθε ολοκλήρωση. Όμως αυτή είναι η ίδια γλώσσα που χρησιμοποιούμε για την απόλυτη παράδοση στον αγαπημένο ή στην αγαπημένη μας, έτσι ώστε σ’ ένα τραγούδι να μην είναι σημαντικό εντέλει να γνωρίζει κανείς την απαρχή της γένεσής του, γιατί εάν και η ίδια η γλώσσα προέρχεται απ’ αυτή την γενεσιουργό πηγή πάθους, μπορεί να αγκαλιάσει οποιαδήποτε παθιασμένη ενέργεια».

Dance me to the end of love…


27/1/1945




Σάββατο, 24 Νοεμβρίου 2018

Mother Love





Η Jer χαμογελά στον φακό.
Είναι πια μητέρα, είναι ευτυχισμένη. Προσπαθεί να συγκρατήσει το χαμόγελό της, αλλά δεν τα καταφέρνει. Είναι περήφανη για τον μικρό Farrokh. Ναι, έτσι θα τον ονομάσουν.

Το γλυκό της το παιδί γρήγορα θα μεγαλώσει. Θα φύγει από κοντά της. Θα βρεθεί ανάμεσα σ’ εκατομμύρια άλλα παιδιά στη Βομβάη. Εκεί θα πάει σχολείο. Θα της λείπει. Θα χει αγωνία.

Μαζί θα βρεθούν αργότερα – ολόκληρη η οικογένεια- μετανάστες στην Αγγλία.

Ήταν 24 Νοεμβρίου. 45 χρόνια μετά απ’ αυτή τη φωτογραφία. Τότε που ο μικρός εγκατέλειπε με μια τελευταία πνοή το κουρασμένο σώμα του.

Λίγο καιρό πριν, είχε ηχογραφήσει και το τελευταίο του τραγούδι. Είχε απομείνει μια στροφή ακόμα. «Θα έρθω αύριο», είπε. Δεν επέστρεψε ποτέ. (το κομμάτι το τέλειωσε ο φίλος του, ο Brian, εκείνος ακούγεται στο φινάλε).

Ο τίτλος του τραγουδιού ήταν Mother Love.

Mother Love. Στην ασφαλή αγκαλιά της Jer.
Εκεί άρχισε κι εκεί τέλειωσε η βόλτα του μικρού Farrokh σ’ αυτόν τον κόσμο.

(Farrokh Bulsara 1946-1991. Καλλιτεχνικό ψευδώνυμο Freddie Mercury.)










Τετάρτη, 17 Οκτωβρίου 2018

Παγκόσμια Ημέρα ..για την Εξάλειψη της Φτώχεια !


17 Οκτωβρίου...
Παγκόσμια Ημέρα ..για την Εξάλειψη της Φτώχεια !


Δεν είναι ο πλούτος που λείπει από αυτόν τον κόσμο
Είναι το μοίρασμα....




“Οι Φτωχοί δεν είναι μονάχα στερημένοι βασικών αγαθών..
κι αφημένοι στην τύχη, δίχως δύναμη και δίχως θέληση...
Είναι σημαδεμένοι
απ’ τη σφραγίδα μιας αγωνίας δίχως όνομα
γυμνωμένοι απ’ όλα,
ακόμη κι απ’ το νόημα της φτώχειας τους”.

Ραϊνερ Μαρία Ρίλκε





Χαρταετός.

Κράτα γερά! Πέτα ψηλά! Δέσε την Άνοιξη στην ουρά του χαρταετού, ανέβασε την ψηλά στον ουρανό, είναι η δική σου άνοιξη… Στη μι...