Κυριακή 8 Μαΐου 2022

"Ζωντοχήρα"!!





-Τα παιδιά σου; 

- Ναι.

- Ο σύζυγος είναι στη δουλειά;

- Είμαι διαζευγμένη, δεν έχω σύζυγο. 

- Ω!!! Λυπάμαι, δεν ήξερα ότι είσαι ζωντοχήρα.

- Τι είμαι;

-Ζωντοχήρα!!!

Τι σημαίνει αυτό; Ας μου πει κάποιος. 

Είναι χήρα ζωντανού ανθρώπου; 

Πόσο άκυρη λέξη. Πόσο υποτιμητική.

Και την ακούμε και από νέους 

ανθρώπους. 

Ας μου πει υπεύθυνα ένας γιατί τις αποκαλούν έτσι. 

Διαζευγμένη είναι!  Ελεύθερη, το λες κι' αλλιώς.

"Ζωντοχήρα"!!

Λέγανε στα χωριά, "να φυλάγεστε από δαύτην".

Λες και είχανε καμιά ταμπέλα στο κούτελο τους. <<Ανοίξαμε και σας περιμένουμε >>.

Γυναίκες κι αυτές όπως οι υπόλοιπες. Με βαρύ σταυρό και αγώνα. Με πάθη φυσικά γιατί όχι; Όπως όλοι. 

Ναι ξέχασα. Μόνο αυτές είναι η αιτία του κακού. Εξάλλου είναι οι ζωντοχήρες. Οι δακτυλοδεικτούμενες. 

Έπρεπε να παραμείνουν τότε στον γάμο τους. Μόνο και μόνο για την κοινή γνώμη. 

Αυτές οι διαζευγμένες λοιπόν άκου.

Το μαξιλάρι τους σχεδόν κάθε βράδυ μουσκεύουν. Βλέπεις την υπόλοιπη μέρα πρέπει να κάνουν τον κλόουν μπροστά στα παιδιά τους. Εκεί το βράδυ που μένουν μόνες, συντροφιά με τις σκέψεις τους καταρρέουν. Δεν επιτρέπεται άλλη ώρα να το κάνουν. 

Κι εσύ...ναι εσύ!! Τις αποκαλείς με θράσος ζωντοχήρες!

Αν σου χαλάνε την μόστρα μην τις κάνεις παρέα.

Να σου πω και το άλλο; 

Εκείνες επιλέγουν να μη βρεθούν μαζί σου ξανά. 

Εσύ τις χαλάς την όμορφη διάθεση τους.

Εσύ και η κακία που ξεχειλίζει από το στόμα σου.

Δόξα το Θεό οι περισσότεροι δεν είναι σαν εσένα. 

Οι φίλοι και η οικογένεια είναι δίπλα τους. Τις αγαπάνε.

Τις εμπιστεύονται.

Ο χαρακτήρας δεν αλλάζει με ένα διαζύγιο ή με έναν γάμο θα έλεγα αν η άλλη το έχει στο dna της.

Πρόσεχε μόνο για κείνη την ρόδα που λένε. 

Ή ακόμη απ' αλλού το περιμένεις και

απ' αλλού σου έρχεται. 

Οπότε τον όρο ζωντοχήρα που τόσο αθώα τον πετάς κράτησε τον στον εγκέφαλο σου. Εξάλλου έτσι έμαθες. Δεν πρόκειται να αλλάξεις.

*Ελεύθερες δηλώνουν *

Έτσι νιώθουν.

Έτσι είναι!!

Χρόνια πολλά σε όλες τις μανούλες!!


Γ. Κουρμεντάλας.






Δευτέρα 24 Ιανουαρίου 2022

Αμεντέο Mοντιλιάνι

 



Ο Μόντι πέθανε σαν σήμερα. Ο Μόντι που ζωγράφιζε τα κορίτσια του τυφλά επειδή δεν γνώριζε την ψυχή τους. Επειδή «Όταν γνωρίσω την ψυχή σου, θα ζωγραφίσω τα μάτια σου» έλεγε. Ο Μόντι που οι προσωπογραφίες που έκανε ήταν οι γυναίκες που εμπιστεύθηκε. Ερωμένες και σεξεργάτριες.

Ο Μόντι που έμπαινε στα καπηλειά με ένα μολύβι κι ένα χαρτί κι αντάλλαζε τα σχέδια του για ένα ποτήρι αλκοόλ. Φυματικός κι άρρωστος κι αλκοολικός. Τοξικοεξαρτημένος και Εβραίος. Στιγματισμένος. Ο Μόντι που ζωγράφιζε τις πόρνες και τις φτωχές επειδή ήθελε να τις υμνήσει με το έργο του. Επειδή τους άπορους  ήξερε κι αυτούς ζωγράφιζε. Ο Μόντι που έμπνευσή του ήταν οι "καταραμένοι". Επειδή κι αυτός καταραμένος ήταν. Μόντι. Ο Μόντι που προτιμούσε να τον θεωρούν "μεθύστακα" παρά φυματικό επειδή " Έτσι, δεν έβλεπαν πάνω του τα σημάδια της φυματίωσης.Οι αλκοολικοί, άλλωστε, ήταν αποδεκτοί. Οι φυματικοί όχι.»

Ο Μόντι που έκανε μια και μόνο έκθεση. Με τα γυμνά του. Που στη βιτρίνα είχε τοποθετηθεί ένα από αυτά. Που το γυμνό κορίτσι του Μοντιλιάνι προκάλεσε τη συντηρητική κοινωνία. Που η έκθεση έμεινε μόνο τρεις μέρες. Η αστυνομία την απαγόρευσε.

Ο Μόντι που αγαπήθηκε από τη Ζαν. Που κι εκείνος την αγάπησε. Τη Ζαν τη φοιτήτρια καλών τεχνών. Που έμεινε μαζί του ως το τέλος. Που όταν εκείνος πέθανε εκείνη μια μέρα μετά την κηδεία του πήδηξε από τον 5ο όροφο, να πάει μαζί του, είναι άδικη η ζωή χωρίς αυτόν και λίγη. Που είπαν για εκείνην  «Αργά τη νύχτα μπορούσε κανείς να τον δει πλάι στη Ζαν Εμπιτέρν, σιωπηλή, εξαντλημένη, καχεκτική, με τις μακριές της κοτσίδες της στην πλάτη, αγνή, τρυφερή, μία αληθινή Παναγία δίπλα στον θεό της» . Που ζήτησε να ταφεί κοντά του. Που οι γονείς της δεν το έκαναν. Θεώρησαν τον Μόντι υπεύθυνο για την αυτοκτονία της. Που έπρεπε να περάσουν δέκα χρόνια για να τους βάλουν μαζί για να γίνει αυτό που έγραψε σε ένα ποίημα ο Λειβαδίτης "Κι όταν πεθάνουμε,να μας θάψετε κοντά. Για να μην τρέχουμε μέσα στην νύχτα για να συναντηθούμε".

Ο Αμεντέο Κλεμέντε Μοντιλιάνι πέθανε στις 24 του Γενάρη του 1920 . Στιγματισμένος. Φτωχός. Ταλαντούχος. Άρρωστος.

Θα είμαστε πάντα με τον Μόντι, τη Φρίντα, τον Γιαννούλη Χαλεπά, κάθε έναν που η κοινωνία στιγματίζει. Κάθε έναν που η κοινωνία βάζει στο περιθώριο και κάνει αόρατο. Με κάθε άνθρωπο που βιώνει το ρατσισμό της κοινωνίας. Κάθε έναν που έκανε τις πληγές του τέχνη και ποίηση και πίνακα κι αγώνα και στίχο.

Τυφλό κορίτσι σ’ οδηγάει παιδί του Μοντιλιάνι.

                                                         La Belle Romaine



Δευτέρα 8 Μαρτίου 2021

Ποια είναι αυτή η γυναίκα;

 


Πως τη λένε; 

Την ξέρω; 

Κάτι μου λέει το πρόσωπό της. Που την έχω δει; Στην τηλεόραση; Στο internet; Κάπου στον δρόμο; Είναι διαφήμιση, είναι πραγματικότητα, τι είναι; 

Μοιάζουν τα πρόσωπα, μπορείς να μπερδευτείς. 

Μήπως είναι κάποιος δικός μου άνθρωπος; 

Κι αν είναι μια παλιά φωτογραφία της οικογένειάς μου, αν είναι συγγενής μου, αίμα μου; Μια άγνωστη ιστορία του προσφυγικού μας παρελθόντος; Τα ξέρω τα μάτια της…

▪︎Ποια είναι άραγε αυτή η γυναίκα; Μοιάζει φτωχή και κουρασμένη. Τι της έχει συμβεί; Από ποια δύσκολη εποχή έρχεται η εικόνα της; Από ποια χώρα; Σε ποιο σημείο της αέναης Αδικίας βρέθηκε να ζει;

▪︎Τι απέγινε εκείνη; Τι απέγιναν τα παιδιά της; Τι απέγιναν οι σκέψεις της; Χάθηκαν; Ή μήπως όχι; Είναι εδώ δίπλα μου; Μήπως ζει; Μήπως βρίσκεται στην Αθήνα, μήπως βλέπουμε τον ίδιο ήλιο τώρα που γράφω στο μικρό μου δωμάτιο; Ποια είναι; Μήπως δεν έχει σημασία; Μήπως χάνω (ξανά) τον χρόνο μου; Τι με νοιάζει; Τι θα αλλάξει στη δική μου τη ζωή αν ξέρω; Πότε θα αλλάξει η δική μου η ζωή αν τελικά μάθω;

Ποια είναι;

📸 Επί 20 ολόκληρα μίλια, η φωτογράφος σκεφτόταν αν θα έπρεπε να είχε σταματήσει σ’ αυτό που είδε με την άκρη του ματιού της στη δεξιά πλευρά του δρόμου. Η δουλειά είχε γίνει, την αμοιβή της θα τα έπαιρνε, μέχρι τελευταίο σεντ, έξω έβρεχε κι όμως μέσα της υπήρχε μια δύναμη- μη ελέγξιμη πια- που δεν άφηνε σε ησυχία το μυαλό της. Για 20 μίλια ήταν αναποφάσιστη (μικρή απόσταση, αν σκεφτεί κανείς πως υπάρχουν πολλοί που διανύουν αναποφάσιστοι κι αδρανείς ολόκληρη τη ζωή τους). 

📸 Ξαφνικά σταμάτησε το αυτοκίνητο. 

Ο δρόμος ήταν άδειος. Επιτόπου στροφή. Ακολούθησε την αντίθετη πορεία – του δρόμου και της λογικής- και βρέθηκε ξανά στον καταυλισμό.

▪︎Εκεί ζούσαν προσωρινά, με τις οικογένειές τους σε παραπήγματα, περιφερόμενοι άστεγοι αγρότες. Πάμφθηνα εργατικά χέρια μεταναστών για τις καλλιέργειες της περιοχής. Θα μάζευαν αρακά και μπιζέλια, αλλά την προηγούμενη νύχτα ο παγετός είχε καταστρέψει τη σοδειά. Άλλο ένα κακό νέο ανάμεσα στα χιλιάδες δυσάρεστα μαντάτα της ζωής τους- πότε θα σταματούσε αυτό; Ίσως ποτέ.

▪︎Η ανησυχία ήταν διάχυτη στην ατμόσφαιρα. Πολύ σύντομα, οι κάτοικοι της περιοχής και οι ιδιοκτήτες των καλλιεργειών, θα έρχονταν να τους διώξουν. Με βίαιο τρόπο, χωρίς έλεος. Οι ίδιοι καθωσπρέπει άνθρωποι, με τα παιδιά, τα σπίτια και τη γη τους- οι οποίοι θα τους έδιναν δουλειά στα χωράφια τους- οι ίδιοι την επόμενη μέρα θα χρησιμοποιούσαν κάθε τρόπο για να τους διώξουν, αφού πια η παρουσία τους δε θα απέφερε πια κανένα απολύτως κέρδος. Η πραότητα του χαρακτήρα και ο ανθρωπισμός τους βασίζονταν στον αστάθμητο παράγοντα του κατάλληλου απτού ανταλλάγματος. Η υπόγεια αποδοχή της ένοχης χρησιμότητας ενός εγκλήματος γεννά τον πιο ορκισμένο στρατό φανατικών, εκείνων που εθίζονται στη δικαιολογία κάθε επόμενου εγκλήματος.

📸 Μέσα στην αποπνικτική ατμόσφαιρα της απόλυτης φτώχιας, της αγωνίας και του πόνου, η φωτογράφος εστίασε στη μητέρα με τα τέσσερα πεινασμένα παιδιά (υπήρχε κι ένα πέμπτο στην κοιλιά της μάνας, που θα γεννιόταν σε λίγους μήνες, σε καιρούς απόγνωσης). Η δικιά τους ήταν η πιο πρόχειρα φτιαγμένη τέντα απ’ όλες. Τράβηξε δυο πρώτες φωτογραφίες. Δυο γενικά πλάνα.

📸 Και μετά πλησίασε. Όλο και πλησίαζε. Η μητέρα δεν κοίταξε ποτέ προς το φακό ή προς τον άνθρωπο που ακάλεστος είχε εισβάλει στην ελάχιστη ιδιωτικότητά τους.

Συνολικά τράβηξε έξι φωτογραφίες. Δεν ρώτησε το όνομα της μητέρας, ζήτησε μόνο να μάθει την ηλικία της. 

«32 χρόνων».

Κι όμως… Αυτό ήταν το ταλαιπωρημένο πρόσωπο μιας 32χρονης γυναίκας, που είχε βιώσει τόσα, όσα αρκούσαν για πολλές ζωές. Ζούσαν τρώγοντας παγωμένα λαχανικά – ήταν βαρυχειμωνιά- και όσα μικρά πουλιά μπορούσαν να σκοτώσουν τα ίδια τα παιδιά.

Η φωτογράφος υποσχέθηκε προφορικά – αν και δεν της ζητήθηκε- να μην δημοσιεύσει το υλικό.

Είπε ψέματα.

ℹ Αυτό το ψέμα ,όμως, ευεργέτησε αμέσως πολλούς κατατρεγμένους. Τρεις μέρες μετά τη δημοσίευση της φωτογραφίας στην εφημερίδα, εκείνος ο καταυλισμός στη μέση του τίποτα (US Highway 101, 2.500χλμ, κατά μήκος της δυτικής ακτής) γέμισε με τρόφιμα, ρούχα και προσφορές ανθρώπων που είχαν συγκινηθεί από τη φωτογραφία της μητέρας. Κάποιοι απ’ τους άστεγους εργάτες είχαν ήδη φύγει (για πού άραγε; Για ένα επόμενο πουθενά…), ανάμεσά τους, όμως, και η μητέρα με τα παιδιά. Εκείνοι δεν ήξεραν τι είχε συμβεί.

➡️ Η δημοσίευση μιας δεύτερης φωτογραφίας- διαφορετικής από αυτή που είχε μπει στην εφημερίδα- έκανε τον γύρο της χώρας μέσα σε λίγες μέρες. Η μητέρα είχε γίνει σύμβολο καρτερικότητας κι αξιοπρέπειας σε καιρούς δυστυχίας κι εξαθλίωσης. Όλοι μιλούσαν για εκείνη και τα μικρά της.

📸 Ένα αποφασισμένο βλέμμα, σ’ ένα κουρασμένο πρόσωπο. Και δυο παιδιά ν ακουμπούν φοβισμένα πάνω της. Ήταν ο φόβος του φακού, αλλά έμοιαζε με το φόβο του παρόντος και του μέλλοντος. Ήταν τα δύσκολα χρόνια. Κι εκείνη ήταν η Μόνα Λίζα μιας σκονισμένης απ’ τις αντιξοότητες εποχής.




🆔️  H Dorothea Lange τράβηξε αυτές τις φωτογραφίες το 1936, στις Ηνωμένες Πολιτείες (Nipomo, California). Το στιγμιότυπο της μητέρας με τα δυο παιδιά γυρισμένα στο φακό, αποτέλεσε την πιο χαρακτηριστική φωτογραφία της Παγκόσμιας Οικονομικής Ύφεσης πριν τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. (Great Depression).  

🆔️ Η ταυτότητα της εμβληματικής “Migrant Mother” έγινε γνωστή πολλές δεκαετίες αργότερα, όταν η ηλικιωμένη πλέον γυναίκα εκείνης της φωτογραφίας έδινε μάχη με τον καρκίνο και δεν είχε τα χρήματα για να νοσηλευτεί σε δημόσιο νοσοκομείο. Τότε δημοσιεύτηκε τ’ όνομά της και μαζεύτηκε ένα ποσό (κάποιες χιλιάδες δολάρια) που της επέτρεψε να ‘χει ένα αξιοπρεπές τέλος. 

🆔️ Την έλεγαν Φλόρενς (Florence Owens Thomson 1903 -1983), ήταν μια Τσερόκι. Διωγμένη από την Οκλαχόμα – όπως χιλιάδες της φυλής της-  παντρεύτηκε σε μικρή ηλικία, όμως η οικογένεια του συζύγου δεν ήθελε μια ινδιάνα για νύφη. Έκαναν παιδιά, εκείνος πέθανε ξαφνικά. 

Πως θα ζήσουν; Τι θα κάνουν; Οικονομική ύφεση, ανεργία, διώξεις. Ανατροπές, μόνο ανατροπές. Ένας άβολος σκληρός άδικος κόσμος. Κάθε βήμα της ζωής της- από την αρχή- έμοιαζε δύσκολο, έως ακατόρθωτο. Κάθε βήμα κι ένας πόνος. Κι όλα να μοιάζουν κάθε φορά με το τέλος του κόσμου. 

▪︎Η Φλόρενς δεν κέρδισε ποτέ χρήματα από τη φωτογραφία (μόνο το ποσό εκείνο στα γεράματα, πριν πεθάνει). Ούτε η Λανγκ. Τα δικαιώματα ανήκαν στην αμερικανική κυβέρνηση ( με κρατικό χρήμα- Farm Security Administration- είχαν πληρωθεί τα ντοκουμέντα της ομάδας φωτογράφων που ταξίδευαν στις φτωχές αγροτικές περιοχές της Αμερικής). Η Λανγκ, όμως, κέρδισε αναγνωρισιμότητα κι επαγγελματική καταξίωση.]

(Dorothea Lange 1895-1965)

ΥΓ. Σήμερα στο Nipomo (πληθυσμός 16.000 κάτοικοι), πολύ κοντά στο σημείο της τυχαίας ιστορικής φωτογράφισης υπάρχει ένα σχολείο, που φέρει ένα όνομα. 

Το όνομα της φωτογράφου Ντοροθέα Λανγκ. 

Όχι της Φλόρενς. Ίσως καλύτερα. 

Καλύτερα να μην ήξερα καν το όνομα της, όπως όταν πρωτοείδα τη φωτογραφία κι αναρωτιόμουν αν ήταν ένας δικός μου άνθρωπος. Γιατί όταν ξέρεις όλες αυτές τις λεπτομέρειες, η γυναίκα γίνεται το ενδιαφέρον ντεκόρ μιας ακόμα ιστορίας, ανάμεσα σε αμέτρητες άλλες- που θα μάθεις ή δε θα μάθεις- και νομίζεις πως δεν έχουν καμία σύνδεση με το δικό σου σύντομο πέρασμα απ’ αυτόν τον κόσμο.

Ενώ στην πραγματικότητα εκείνο το βλέμμα, εκείνη η μάνα και τα παιδιά είναι η δική σου ιστορία.

Τα υπόλοιπα κλικ απ' τον φακό της Lange










Dorothea Lange 1895-1965





Πέμπτη 24 Δεκεμβρίου 2020

Αλλοδαπός.

 


Αυτό το βράδυ έβρεχε παντού.

Ένα κουδούνισμα διέκοψε τη νύχτα

Φαντάστηκα το αποψινό

άλλοθι της αχάριστης, ποτέ

το μουσκεμένο φάντασμα του ξένου.

''Κύριε''

ψιθύρισε με χάρτινη φωνή

''καιρός που έχω βγει στην ανεργία.

Μπορώ να κάνω όλες τις δουλειές.

Χτισίματα, πατώματα, μονώσεις.''

Κούνησα το κεφάλι στωικά

με το γνωστό συννεφιασμένο ύφος

που συνιστά απόρριψη

μετά πολλών επαίνων. 

Άφησε ένα χαρτί τσαλακωμένο

χαιρέτησε και χάθηκε στη μπόρα.

Έριξα ένα βλέμμα στο σημείωμα.

πριν το πετάξω στο καλάθι των αχρήστων

Καλά κατάλαβα πως είναι αλλοδαπός.

Ακούς Χριστός

αντί για Χρήστος ο καημένος...

Χάρης Μελιτάς

Πέμπτη 12 Νοεμβρίου 2020

Να είστε ευγενικοί!'



''Την ημέρα που πέθανε ο πατέρας μου, πήγα  στο παντοπωλείο και  αγόρασα μπανάνες.

Θυμάμαι να σκέφτομαι μέσα  μου , "Είναι παράλογο. Ο μπαμπάς σου μόλις πέθανε. Γιατί, λοιπόν, αγοράζεις μπανάνες;''

Χρειαζόμασταν όμως μπανάνες. Θα ξυπνούσαμε την επομένη και θα θέλαμε πρωινό   και δεν θα υπήρχαν μπανάνες στο τραπέζι - έτσι πήγα για ψώνια .

Και πολλά άλλα πράγματα χρειάζονταν ακόμα να γίνουν  , έτσι τις επόμενες μέρες θα έψαχνα θέσεις  παρκινγκ, θα  περίμενα σε κάποια ουρά εστιατορίου  και θα καθόμουν  σε παγκάκια κάποιου πάρκου . Συγκρατώντας  τα δάκρυα μου , αγωνιζόμενος  να παραμείνω  όρθιος , και γενικά σε μια προσπάθεια να μην αφεθώ ανά πάσα στιγμή  να κάνω ένα ξέσπασμα  και να κλάψω γοερά.

Ήθελα να έχω μια ταμπέλα πάνω μου, να λέει  : Μόλις έχασα τον μπαμπά μου .Σας παρακαλώ να είστε ευγενικοί και προσεκτικοί, μαζί μου .

Εκτός και εάν κάποιος περνούσε δίπλα μου ,κοιτάζοντας με βαθιά στα μάτια  ή παρατηρούσε  το περιστασιακό κόμπιασμα  στη φωνή μου και ύστερα από αρκετή σκέψη με ρωτούσε , μόνο τότε θα ήξερε τι συμβαίνει μέσα μου ή γύρω μου. Δεν θα είχαν ιδέα για τη ''τρύπα '' που μόλις άνοιξε και ΄΄κατάπιε΄΄ την κανονική ζωή( όπως την ήξερε μέχρι πρότινος ),του ατόμου δίπλα τους .

Κι ενώ δεν ήθελα να έχω πάνω μου  μια  φωτεινή ταμπέλα που να λέει  όσα βιώνω και ζω , πιθανότατα αυτό θα είχε κάνει τους ανθρώπους γύρω μου να μου δώσουν χώρο ή να μιλάνε  πιο ήπια ή να κινούνται στο χώρο  πιο προσεκτικά - και θα μπορούσε να έχει κάνει το ανυπόφορο , σχεδόν ανεκτό.

Όλοι γύρω σας: τα άτομα στην ουρά στο μπακάλικο , τα άτομα με το οποία έχετε κολλήσει στην κίνηση , τα άτομα που κάθονται δίπλα σας στη δουλειά  , τα άτομα που συνομιλείτε  στα κοινωνικά δίκτυα  ακόμα και τα άτομα γύρω από το  τραπέζι της κουζίνας σας  - όλοι βιώνουν τις παράπλευρες απώλειες και δυσκολίες   της ζωής. Όλοι θρηνούν κάποιον, τους λείπει κάποιος , ανησυχούν για κάποιον. Οι γάμοι τους καταρρέουν ή η δόση του δανείου τους καθυστερεί να πληρωθεί ή περιμένουν τα αποτελέσματα των διαγωνισμάτων του παιδιού τους ή ψωνίζουν  μπανάνες πέντε χρόνια μετά από ένα θάνατο και εξακολουθούν να συγκρατούν  με το ζόρι τα δάκρυα τους  επειδή βιώνουν την απώλεια με την ίδια ένταση όπως την πρώτη μέρα.

Κάθε άνθρωπος που προσπερνάτε μάχεται να βρει την  ειρήνη μέσα του και να απομακρύνει τον φόβο. Να κάνει τις καθημερινές του δουλειές χωρίς να ξεσπάσει  μπροστά στον πάγκο με τις  μπανάνες ή στη ουρά του πλυντηρίου αυτοκινήτων ή στην ουρά στο  ταχυδρομείο.

Ίσως δεν πενθούν το ξαφνικό, τραγικό θάνατο ενός γονέα. Τραυματισμένοι , εξαντλημένοι άνθρωποι  από τον πόνο βρίσκονται , παντού. Καθημερινά σκοντάφτουμε πάνω τους  - και όμως τις περισσότερες φορές δεν τους  αντιλαμβανόμαστε καν:

Γονείς των οποίων τα παιδιά είναι  άρρωστα, σε τελικό στάδιο .

Ζευγάρια εν μέσω διαζυγίου.

Άνθρωποι που θρηνούν την απώλεια αγαπημένων ή και  σχέσεων .

Παιδιά που εκφοβίζονται στο σχολείο.

Έφηβοι που θέλουν να τερματίσουν τη ζωή τους.

Άνθρωποι που θρηνούν την επέτειο θανάτου ενός  αγαπημένου .

Γονείς που ανησυχούν για την εφηβεία των παιδιών τους .

Σύζυγοι των οποίων οι σύντροφοι τους βρίσκονται  στον πόλεμο .

Οικογένειες που δυσκολεύονται να τα βγάλουν πέρα οικονομικά .

Μονογονείς  με λίγη βοήθεια και πολλή  έλλειψη ύπνο.

Όλοι θρηνούν και ανησυχούν και φοβούνται, και όμως κανένας από αυτούς δεν ΄΄φοράει  ΄΄ τα σημάδια. Κανένας από αυτούς δεν έχει μια φωτεινή ταμπέλα  και κανένας από αυτούς δεν έρχεται με γραπτή προειδοποίηση που να αναγράφει :

ΔΥΣΚΟΛΕΥΟΜΑΙ . ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΕΥΓΕΝΙΚΟΣ ΜΑΖΙ ΜΟΥ

Και επειδή δεν το κάνουν , εξαρτάται από εσάς και από εμένα να κοιτάξουμε πιο  βαθιά στους γύρω μας: στη δουλειά ,στο βενζινάδικο ή στο τμήμα παραγωγής  και να μην υποθέσουμε ποτέ ότι δεν κρέμονται όλοι από μια κλωστή . Επειδή οι περισσότεροι άνθρωποι κρέμονται από μια κλωστή, και η  καλοσύνη μας μπορεί να είναι  η κλωστή .

Πρέπει να υπενθυμίσουμε στον εαυτό μας πόσο σκληρές είναι οι κρυφές ιστορίες των γύρω μας και να προσεγγίσουμε κάθε άνθρωπο ως ένα ευαίσθητο, εύθραυστο, ανεκτίμητο θησαυρό - και να τον  αντιμετωπίσουμε με προσοχή .

Όπως βαδίζετε ανάμεσα  στον κόσμο σήμερα, οι άνθρωποι δεν θα φοράνε ταμπέλες   που  να ανακοινώνουν το  πένθος τους ή  να σας ενημερώνουν για την απώλεια τους ή να σας αναφέρουν ότι είναι τρομοκρατημένοι , αλλά αν κοιτάξετε με τα σωστά μάτια, θα δείτε το σημάδια.

Υπάρχουν θλιμμένοι άνθρωποι γύρω σας .

Άνθρωποι που πενθούν .

Να είστε  ευγενικοί!


John Pavlovitz


Παρασκευή 30 Οκτωβρίου 2020

Υπέροχη ιδέα!


 


Στον Καναδά εφαρμόστηκε μια λαμπρή ιδέα
  - ενσωμάτωσαν τα γηροκομεία με τα  ορφανοτροφεία. 
Το αποτέλεσμα ξεπέρασε όλες τις προσδοκίες!
Οι ηλικιωμένοι βρήκαν εγγόνια, τα ορφανά για πρώτη φορά ένιωσαν τι
 είναι γονική αγάπη και φροντίδα. 
Οι γιατροί σημείωσαν βελτίωση σε όλες
 τις ζωτικές λειτουργίες των ηλικιωμένων και έντονο ενδιαφέρον για τη ζωή.
Πριν από την άφιξη των παιδιών από το ορφανοτροφείο, οι ηλικιωμένοι μοιάζανε
 περισσότερο με μούμιες με θαμπά μάτια. Κάποιοι βρήκαν 
μια οικογένεια που δεν είχαν ποτέ, 
άλλοι ένιωσαν ξανά τη ζεστασιά του σπιτιού τους γεμάτη με εγγόνια.
  Μια εξαιρετική λύση για έξυπνους ανθρώπους που καταλαβαίνουν
 τι χρειάζονται τα παιδιά από ορφανοτροφεία και οι μοναχικοί ηλικιωμένοι.


Τρίτη 13 Οκτωβρίου 2020

«Ο ζωγράφος του φθινοπώρου»

 Καθώς η φθινοπωρινή περίοδος έχει ήδη ξεκινήσει, μπορούμε να απολαύσουμε πίνακες του Jasper Cropsey, που συχνά τον αποκαλούν και ως «Ο ζωγράφος του φθινοπώρου» λόγω των απίθανων πολύχρωμων φθινοπωρινών τοπίων του.


Jasper Francis Cropsey (1823-1900) γεννήθηκε στο Στάτεν Άιλαντ της Νέας Υόρκης και ήταν ζωγράφος του καλλιτεχνικού κινήματος του Hudson River School. Στα πρώτα χρόνια της καριέρας του εργάστηκε ως αρχιτέκτονας, ενώ παράλληλα ασχολούταν και με τη ζωγραφική, την οποία αγαπούσε ιδιαίτερα. Στη συνέχεια της ζωής του αποφάσισε να ασχοληθεί επαγγελματικά μόνο με τη ζωγραφική.


Αυτή ήταν η δεκαετία του 1840, όταν η ζωγραφική τοπίου του καλλιτεχνικού κινήματος Hudson River School βρισκόταν στο απόγειο της δημοτικότητάς της. Σύντομα έγινε εξαιρετικά δημοφιλής μαζί με άλλους μεγάλους Αμερικανούς ζωγράφους, όπως ο Thomas Cole και ο Frederick Edwin Church.  Ο Cropsey θα γνωρίσει επίσης και την παρακμή του κινήματος στα τέλη του 19ου αιώνα, μετά τον Αμερικανικό Εμφύλιο Πόλεμο. Τότε, ο ζωγράφος θα επιστρέψει ξανά στην αρχιτεκτονική.


Jasper Francis Cropsey, In the Ramapo Valley, 1881. Private collection.


Jasper Francis Cropsey, Autumn on the River, 1877. Private collection.


                                  Jasper Francis Cropsey, An Autumn Morning, 1890. Private collection.






                                                                                                                Πηγή: culturenow.gr 

"Ζωντοχήρα"!!

-Τα παιδιά σου;  - Ναι. - Ο σύζυγος είναι στη δουλειά; - Είμαι διαζευγμένη, δεν έχω σύζυγο.  - Ω!!! Λυπάμαι, δεν ήξερα ότι είσαι ζωντοχήρα. ...