Οταν...

 

Κάποτε θα καταλάβουμε ότι η ζωή δεν ήταν όλα αυτά που περιμέναμε να συμβούν. Δεν ήταν μόνο η μεγάλη επιτυχία, τα χρήματα, το ταξίδι, το καινούργιο σπίτι ή εκείνη η στιγμή που λέγαμε ότι «όταν έρθει, τότε θα είμαι ευτυχισμένος».

Γιατί περνάμε μεγάλο μέρος της ζωής μας λέγοντας «όταν».

Όταν τελειώσω τις σπουδές μου.

Όταν βρω καλύτερη δουλειά.

Όταν βγάλω περισσότερα χρήματα.

Όταν φτιάξω το σπίτι μου.

Όταν βρω τον άνθρωπό μου.

Όταν μεγαλώσουν τα παιδιά.

Όταν ηρεμήσουν τα πράγματα.

Και κάποια στιγμή κοιτάζεις πίσω και συνειδητοποιείς ότι όσο περίμενες να ξεκινήσει η ζωή… η ζωή ήδη συνέβαινε.

Ήταν εκείνο το τραπέζι που καθόσασταν όλοι μαζί.

Ήταν ο καφές με έναν άνθρωπο που αγαπούσες.

Ήταν η μάνα σου που σου έβαζε λίγο περισσότερο φαγητό χωρίς να τη ρωτήσεις.

Ήταν ο πατέρας σου που έκανε κάτι για σένα χωρίς ποτέ να σου πει «σ’ αγαπώ».

Ήταν η γιαγιά που σου άφηνε το καλύτερο κομμάτι και έλεγε ότι δεν το ήθελε.

Το ήθελε.

Απλώς ήθελε περισσότερο να το φας εσύ.

Αυτή ήταν η αγάπη.

Και ίσως τελικά το σπίτι να μην το κάνουν τα ακριβά έπιπλα, η μεγάλη τηλεόραση ή η τέλεια διακόσμηση.

Το σπίτι το κάνει μια απλή λέξη:

«Κάτσε».

Κάτσε να φάμε.

Κάτσε να πιούμε έναν καφέ.

Κάτσε να μου πεις τι έχεις.

Κάτσε λίγο ακόμη.

Γιατί κάποια μέρα θα δίναμε τα πάντα για να μπορούσαμε να πούμε ακόμη μία φορά αυτό το «κάτσε» σε έναν άνθρωπο που δεν βρίσκεται πια εδώ.

Γι’ αυτό αφήστε λίγο τα κινητά.

Κοιτάξτε τον άνθρωπο που κάθεται απέναντί σας.

Ακούστε τον.

Παρατηρήστε τον.

Δεν ξέρουμε πόσες φορές ακόμη θα έχουμε την ευκαιρία να καθίσουμε στο ίδιο τραπέζι μαζί του.

Και όταν θυμώνετε, μην προσπαθείτε πάντα να κερδίσετε.

Δεν χρειάζεται να κερδίζουμε κάθε συζήτηση.

Υπάρχουν φορές που κερδίσαμε τον καβγά και χάσαμε τον άνθρωπο.

Και τότε τι να το κάνεις το δίκιο σου;

Μην εξευτελίζετε τον άνθρωπό σας μπροστά στους άλλους.

Μην παίρνετε μια αδυναμία που σας εμπιστεύθηκε κάποτε και τη χρησιμοποιείτε σαν όπλο στον επόμενο καβγά.

Μην αφήνετε τον εγωισμό να σας κλέβει χρόνια.

Υπάρχουν αδέλφια που δεν μίλησαν για δέκα και είκοσι χρόνια και στο τέλος έκλαψαν ο ένας πάνω από το φέρετρο του άλλου.

Είκοσι Χριστούγεννα χάθηκαν για έναν καβγά που στο τέλος κανείς δεν θυμόταν πραγματικά.

Να ζητάτε συγγνώμη.

Να συγχωρείτε όσο το χέρι του άλλου είναι ακόμη ζεστό.

Να λέτε τα καλά λόγια τώρα.

Όχι όταν η καρέκλα αδειάσει.

Όχι όταν μείνει μόνο μια φωτογραφία.

Όχι όταν βρεθείτε μπροστά σε έναν τάφο και θυμηθείτε όλα όσα θέλατε να πείτε.

Πείτε «σ’ αγαπώ» τώρα.

Τηλεφωνήστε στους γονείς σας.

Πηγαίνετε να δείτε τους παππούδες και τις γιαγιάδες σας.

Καθίστε στο τραπέζι με την οικογένειά σας.

Αγκαλιάστε τον άνθρωπό σας.

Χρησιμοποιήστε τα καλά πιάτα.

Φορέστε τα καλά σας ρούχα.

Ανοίξτε αυτό που κρατάτε για «κάποια ιδιαίτερη μέρα».

Η ιδιαίτερη μέρα μπορεί να είναι σήμερα.

Μην αποθηκεύετε όλη σας τη χαρά για μια ημέρα που μπορεί να μη φτάσει ποτέ.

Και για τα χρήματα…

Ναι, χρειάζονται.

Να δουλεύουμε, να δημιουργούμε, να προσπαθούμε, να αφήνουμε κάτι στην άκρη για τις δύσκολες μέρες.

Αλλά να μην κάνουμε τα χρήματα αφεντικό της ζωής μας.

Γιατί όσα και να μαζέψει ένας άνθρωπος, κάποια στιγμή καταλαβαίνει ότι τα σημαντικότερα πράγματα δεν αγοράστηκαν ποτέ.

Ένα οικογενειακό τραπέζι.

Μια αγκαλιά.

Μια συγγνώμη.

Ένας άνθρωπος που σου λέει «είμαι εδώ».

Μια ήσυχη συνείδηση.

Μια προσευχή.

Και να φοβάστε λίγο λιγότερο.

Ξοδεύουμε απίστευτο χρόνο φοβούμενοι πράγματα που τελικά δεν συμβαίνουν ποτέ.

Τι θα γίνει αύριο;

Θα τα καταφέρω;

Τι θα πει ο κόσμος;

Θα έχω αρκετά χρήματα;

Κι αν αποτύχω;

Κι αν χάσω;

Κι αν…

Κάνε αυτό που μπορείς σήμερα.

Και αυτό που δεν μπορείς να ελέγξεις, άφησέ το λίγο στον Θεό.

Δεν μπορούμε να κρατήσουμε ολόκληρο τον κόσμο στα χέρια μας.

Κουράζονται.

Και ίσως αυτό να είναι ένα από τα μεγαλύτερα μαθήματα της ζωής.

Νομίζουμε ότι εμείς κρατάμε τα πάντα.

Κρατάμε το σπίτι.

Κρατάμε την οικογένεια.

Κρατάμε τα παιδιά.

Κρατάμε τη δουλειά.

Κρατάμε τα χρήματα.

Κρατάμε τους ανθρώπους μας.

Κρατάμε τη ζωή μας.

Μέχρι που κάποια στιγμή καταλαβαίνουμε κάτι πολύ μεγαλύτερο:

Ίσως τελικά δεν κρατούσαμε εμείς τη ζωή.

Η ζωή κρατούσε εμάς.

Και πιο πίσω από τη ζωή, ο Θεός.

Γι’ αυτό να αγαπάτε όσο οι άνθρωποί σας είναι εδώ.

Να συγχωρείτε πριν γίνει αργά.

Να λέτε «σ’ αγαπώ» χωρίς να ντρέπεστε.

Να τρώτε μαζί.

Να αφήνετε λίγο το κινητό στην άκρη.

Να μη ντροπιάζετε ποτέ τον άνθρωπό σας.

Να τηλεφωνείτε στους γέρους σας.

Να γελάτε.

Να ζητάτε συγγνώμη.

Να κάνετε τον σταυρό σας πριν φύγετε από το σπίτι.

Και όταν έρθουν οι δύσκολες στιγμές και δεν υπάρχουν πολλά λόγια να πείτε, ίσως αρκούν μόνο τέσσερις λέξεις:

«Χριστέ μου, βοήθησέ με».

Γιατί στο τέλος δεν θα θυμόμαστε πόσα πράγματα αποκτήσαμε.

Θα θυμόμαστε ανθρώπους.

Τραπέζια.

Αγκαλιές.

Φωνές μέσα στο σπίτι.

Γέλια.

Μυρωδιές από την κουζίνα.

Χέρια που μας κράτησαν.

Ανθρώπους που αγαπήσαμε.

Και ανθρώπους που μας αγάπησαν.

Όλα τα υπόλοιπα κάποτε φεύγουν.

Η αγάπη όμως έχει έναν παράξενο τρόπο να μένει.

Και ίσως αυτό να είναι τελικά ολόκληρη η ζωή. 

Σ' αγαπώ πολύ θέλω να το ξέρεις.

Όταν η άγνοια ουρλιάζει, η νοημοσύνη σιωπά.

 Ο γάιδαρος είπε στην τίγρη: "Το γρασίδι είναι γαλάζιο".

Η τίγρης απάντησε: "Όχι, το γρασίδι είναι πράσινο".

Η συζήτηση άναψε και οι δύο αποφάσισαν να  λύσουν τις διαφορές τους και να πάνε στο λιοντάρι, τον βασιλιά της ζούγκλας.

Πριν ακόμη φτάσουν στο δάσος, όπου το λιοντάρι καθόταν στον θρόνο του, ο γάιδαρος άρχισε να φωνάζει: "Υψηλότατε, είναι αλήθεια ότι το γρασίδι είναι γαλάζιο;"

Το λιοντάρι απάντησε: "Σωστά, το γρασίδι είναι γαλάζιο".

Ο γάιδαρος συνέχισε: "Η τίγρης δεν συμφωνεί μαζί μου και με ενοχλεί, παρακαλώ τιμωρήστε την".

Ο βασιλιάς δήλωσε τότε: "Η τίγρης θα τιμωρηθεί με 5 χρόνια σιωπής".

Ο γάιδαρος πήδηξε χαρούμενος και συνέχισε τον διασκελισμό του επαναλαμβάνοντας: "Το γρασίδι είναι γαλάζιο".

Η τίγρης δέχτηκε την τιμωρία της, αλλά ρώτησε το λιοντάρι: "Η Αυτού Μεγαλειότητά σου, γιατί να με τιμωρήσει; Τελικά το γρασίδι είναι πράσινο".

Το λιοντάρι απάντησε: "Στην πραγματικότητα, το γρασίδι έχει πράσινο χρώμα".

Η τίγρης ρώτησε: "Γιατί λοιπόν με τιμωρείς;"

Το λιοντάρι απάντησε: "Αυτό δεν έχει τίποτα να κάνει με το ερώτημα αν το γρασίδι είναι μπλε ή πράσινο. Η τιμωρία είναι επειδή δεν είναι δυνατόν ένα γενναίο και έξυπνο πλάσμα σαν εσένα να σπαταλάει χρόνο με έναν γάιδαρο, και μετά να έρχεται να με ενοχλεί με αυτή την ερώτηση".

--------------------------

Το χειρότερο χάσιμο χρόνου είναι να μαλώνεις με τον ανόητο και φανατικό που δεν νοιάζεται για την αλήθεια, αλλά μόνο για τη νίκη των πεποιθήσεων και των ψευδαισθήσεων του.

Ποτέ μην ξοδεύεις τον χρόνο σου σε συζητήσεις που δεν έχουν νόημα...Υπάρχουν άνθρωποι που ανεξάρτητα από το πόσα στοιχεία παρουσιάζουν, αδυνατούν να κατανοήσουν, και άλλοι τυφλώνονται από τον εγωισμό, το μίσος και την αγανάκτηση.

Και το μόνο πράγμα που θέλουν είναι να δείχνουν σωστοί ακόμα κι αν δεν είναι. Όταν η άγνοια ουρλιάζει, η νοημοσύνη σιωπά. Η γαλήνη και η ηρεμία σου αξίζουν περισσότερο...

Το Ελληνόπουλο.

 

«Το Ελληνόπουλο» γράφτηκε από τον Βίκτωρ Ουγκώ το 1828 και αναφέρεται στην καταστροφή της Χίου από τους Οθωμανούς Τούρκους στις 30 Μαρτίου 1822.

Τούρκοι διαβήκαν. Χαλασμός, θάνατος πέρα ως πέρα.

Η Χίο, τα' όμορφο νησί, μαύρη απομένει ξέρα,

με τα κρασιά, με τα δεντρά

τ' αρχοντονήσι, που βουνά και σπίτια και λαγκάδια

και στο χορό τις λυγερές καμιά φορά τα βράδια

καθρέφτιζε μεσ' τα νερά.

Ερμιά παντού. Μα κοίταξε κι απάνου εκεί στο βράχο,

στου κάστρου τα χαλάσματα κάποιο παιδί μονάχο

κάθεται, σκύβει θλιβερά

το κεφαλάκι στήριγμα και σκέπη του απομένει

μόνο μιαν άσπρη αγράμπελη σαν αυτό ξεχασμένη

μεσ' την αφάνταστη φθορά.

Φτωχό παιδί, που κάθεσαι ξυπόλυτο στις ράχες

για να μην κλαις λυπητερά, τ' ήθελες τάχα να 'χες

για να τα ιδώ τα θαλασσά

ματάκια σου ν' αστράψουνε, να ξαστερώσουν πάλι

και να σηκώσεις χαρωπά σαν πρώτα το κεφάλι

με τα μαλλάκια τα χρυσά;

Τι θέλεις άτυχο παιδί, τι θέλεις να σου δώσω

για να τα πλέξης ξέγνοιαστα, για να τα καμαρώσω

ριχτά στους ώμους σου πλατιά

μαλλάκια που του ψαλιδιού δεν τάχει αγγίξει η κόψη

και σκόρπια στη δροσάτη σου τριγύρω γέρνουν όψη

και σαν την κλαίουσα την ιτιά;

Σαν τι μπορούσε να σου διώξει τάχα το μαράζι;

Μήπως το κρίνο απ` το Ιράν, που του ματιού σου μοιάζει;

Μην ο καρπός απ' το δεντρί

που μεσ' στη μουσουλμανική παράδεισο φυτρώνει,

κ' έν' άλογο χρόνια εκατό κι αν πιλαλάει, Δεν σώνει

μεσ' απ' τον ίσκιο του να βγει;

Μη το πουλί που κελαηδάει στο δάσος νύκτα μέρα

και με τη γλύκα του περνάει και ντέφι και φλογέρα;

Τι θες κι απ' όλα τα αγαθά

τούτα; Πες. Τα` άνθος, τον καρπό; Θες το πουλί;

-Διαβάτη,

μου κράζει το Ελληνόπουλο με το γαλάζιο μάτι:

Βόλια, μπαρούτι θέλω. Να.

Μετάφραση : Κωστής Παλαμάς

Τα δυο δάκρυα...

 

Από τη γη δύο δάκρυα, θερμά μαργαριτάρια ανέβηκαν 

και στάλαξαν στου Πλάστη τα ποδάρια.


Κι’ είπε το πρώτο τρέμοντας στο Θείο Θρόνο


Εμένα μ’ έβγαλε η καρδιά για το δικό
 της πόνο…


Κι’ ο Πλάστης αποκρίθηκε μήτε στιγμή 
μη  χάνεις …

Σύρε να γίνης βάλσαμο το πόνο της να γιάνης.



Και είπε το άλλο τρέμοντας εμπρός 
στο Θείο Θρόνο. Εμένα μ’ έβγαλε η καρδιά για κάποιο ξένο πόνο …


Κι’ ο Πλάστης αποκρίθηκε «Εσύ
 μαζί μου μείνε… της Ευσπλαχνίας
 τα δάκρυα, δικά μου δάκρυα είναι…»



Ι. Πολέμης (1862-1924)

«Υπήρχαν δύο γύπες στη φωτογραφία που συγκλόνισε την ανθρωπότητα»

Το τραγικό τέλος του φωτογράφου που απαθανάτισε μια στιγμή που συγκλόνισε την ανθρωπότητα

«Υπήρχαν δύο γύπες στη φωτογραφία που συγκλόνισε την ανθρωπότητα»

Τη δεκαετία του 1990, κυκλοφορούσε ευρέως μια φωτογραφία ενός γύπα που περίμενε ένα λιμοκτονημένο κοριτσάκι να πεθάνει και να χορτάσει με το πτώμα του.

Αυτή η φωτογραφία τραβήχτηκε κατά τη διάρκεια του λιμού του 1993/94 στο Σουδάν από τον Kevin Carter, έναν Νοτιοαφρικανό φωτορεπόρτερ, ο οποίος αργότερα κέρδισε το βραβείο Πούλιτζερ για αυτή την «καταπληκτική φωτογραφία».

Ωστόσο, καθώς ο Κέβιν Κάρτερ απολάμβανε το «κατόρθωμά» του και «αποθεωνόταν» στα μεγάλα ειδησεογραφικά κανάλια και δίκτυα σε όλο τον κόσμο για αυτή την «εξαιρετική φωτογραφική ικανότητα», έζησε μόνο λίγους μήνες για να απολαύσει το υποτιθέμενο επίτευγμά του και τη φήμη του, καθώς έπαθε κατάθλιψη και έχασε και τη δική του τη ζωή!

«Η κατάθλιψη του Kevin Carter ξεκίνησε, όταν σε μια από αυτές τις συνεντεύξεις, κάποιος τηλεφώνησε και τον ρώτησε τι απέγινε το κοριτσάκι. 

Ο φωτογράφος απάντησε: “Δεν περίμενα να το μάθω μετά από αυτό το πλάνο, καθώς είχα μια πτήση να προλάβω…”

Η απάντηση που έλαβε, ήταν καθοριστική “Άρα υπήρχαν δύο γύπες εκείνη την ημέρα, ο ένας κρατούσε κάμερα.”

Ήταν αυτή η στιχομυθία που τον οδήγησε σε κατάθλιψη και τελικά αυτοκτόνησε.

Ο Κέβιν Κάρτερ θα μπορούσε να ήταν ακόμα ζωντανός σήμερα και ακόμη πιο διάσημος, αν είχε πάρει αυτό το κοριτσάκι και το είχε πάει στο Κέντρο Σίτισης των Ηνωμένων Εθνών, όπου προσπαθούσε να φτάσει ή τουλάχιστον να το πάει κάπου όπου θα ήταν ασφαλές.

Σήμερα, δυστυχώς, αυτό συμβαίνει σε όλο τον κόσμο. Υπάρχει πάντα ένας γύπας που κερδοσκόποι από τη θηριωδία και τις απάνθρωπες πράξεις εις βάρος των άλλων. 

Ο Κέβιν Κάρτερ θα μπορούσε να είχε πάρει το κορίτσι μακριά από εκείνο το μέρος, αλλά δεν το έκανε. 

Ιδού η απάνθρωπη στάση, «είχε όλο τον χρόνο να τραβήξει αυτή τη φωτογραφία, αλλά δεν είχε χρόνο να σώσει τη ζωή του κοριτσιού».

Πόσο διαφορετικά θα ήταν τα πράγματα εάν κατανοούσαμε ότι ο σκοπός της ζωής είναι να αγγίξουμε ζωές.

Να πάρουμε τη μεγάλη απόφαση εάν θέλουμε να ζήσουμε ως άνθρωποι, ή ως «γύπες».

Σε ό,τι κι αν κάνουμε, ας θέσουμε σε πρώτο πλάνο την ανθρωπότητα. 

Σε ό,τι κάνουμε, ας σκεφτόμαστε πάντα τους άλλους και πώς μπορούμε να ωφελήσουμε την ανθρωπότητα, πώς μπορούμε να δώσουμε ένα χέρι βοηθείας και να σκουπίσουμε τα δάκρυα.

Ως εκ τούτου, όταν αναζητούμε γνώση, πλούτο, φήμη, δεξιότητες ή ακόμα και θέσεις, ας σκεφτούμε πώς μπορούμε να τα χρησιμοποιήσουμε για να ωφελήσουμε τους ανθρώπους και την κοινωνία γενικότερα»

Είμαι περήφανη που έζησα αρκετά.

 

Πώς είναι να είσαι γέρος;

Τις προάλλες, ένας νέος με ρώτησε: - Πώς είναι να είσαι γέρος;

Μου έκανε μεγάλη εντύπωση η ερώτηση, αφού δεν θεωρούσα τον εαυτό μου γέρο. Όταν είδε την αντίδρασή μου, ντράπηκε αμέσως, αλλά του εξήγησα ότι ήταν μια ενδιαφέρουσα ερώτηση. Και μετά από προβληματισμό, κατέληξα στο συμπέρασμα ότι το να γερνάς είναι δώρο.

Μερικές φορές εκπλήσσομαι με το άτομο που ζει στον καθρέφτη μου. Αλλά δεν ανησυχώ για αυτά τα πράγματα για πολύ. Δεν θα άλλαζα ό,τι έχω για λίγες λιγότερες γκρίζες τρίχες και επίπεδο στομάχι. Δεν μαλώνω τον εαυτό μου που δεν έστρωσα το κρεβάτι, ή επειδή έφαγα μερικά επιπλέον "μικρά πράγματα. " Έχω το δικαίωμα να είμαι λίγο ακατάστατη, να είμαι υπερβολική και να περνάω ώρες κοιτάζοντας τα λουλούδια μου.

Έχω δει κάποιους αγαπημένους φίλους να φεύγουν από αυτόν τον κόσμο, πριν απολαύσουν την ελευθερία που έρχεται όταν μεγαλώνεις.

Ποιος νοιάζεται αν επιλέγω να διαβάζω ή να παίζω στον υπολογιστή μέχρι τις 4 το πρωί και μετά να κοιμάμαι μέχρι ποιος ξέρει τι ώρα;

Θα χορέψω μαζί μου στο ρυθμό των 50's και 60's. Κι αν αργότερα θέλω να κλάψω για λίγη χαμένη αγάπη... Θα το κάνω!

Θα περπατήσω στην παραλία με μαγιό που απλώνεται πάνω από το παχουλό κορμί μου και θα βουτήξω στα κύματα αφήνοντας τον εαυτό μου να φύγει, παρά τα λυπηρά βλέμματα των φορέων μπικίνι. Θα γεράσουν κι αυτοί, αν είναι τυχεροί...

Είναι αλήθεια ότι όλα αυτά τα χρόνια η καρδιά μου πονούσε για την απώλεια ενός αγαπημένου προσώπου, για τον πόνο ενός παιδιού, ή για το ότι είδα ένα κατοικίδιο να πεθαίνει. Αλλά είναι τα βάσανα που μας δίνουν δύναμη και μας κάνει να μεγαλώνουμε. Μια ατελής καρδιά είναι στείρα και δεν θα γνωρίσει ποτέ την ευτυχία του να είσαι ατελής.

Είμαι περήφανη που έζησα αρκετά για να ασπρίσουν τα μαλλιά μου και να διατηρήσω το χαμόγελο της νιότης μου, πριν εμφανιστούν τα βαθιά αυλάκια στο πρόσωπό μου.

Τώρα, για να απαντήσω ειλικρινά στην ερώτηση, μπορώ να πω: -Μου αρέσει να είμαι μεγάλος, γιατί τα γηρατειά με κάνουν σοφότερο, πιο ελεύθερο! -.

Ξέρω ότι δεν πρόκειται να ζήσω για πάντα, αλλά όσο είμαι εδώ, θα ζω με τους δικούς μου νόμους, αυτούς της καρδιάς μου.

Δεν πρόκειται να μετανιώσω για ό,τι δεν ήταν, ούτε να ανησυχώ για το τι θα γίνει.

Ο χρόνος που μένει, απλά θα αγαπώ τη ζωή όπως έκανα μέχρι σήμερα, τα υπόλοιπα τα αφήνω στον Θεό.

Lunyta  

Πάνε τα παιδιά.

Θα συνοψίσω...

Πάνε τα παιδιά. Τα φροντίζεις, τα προσέχεις, τα πας στους γιατρούς, τα διαβάζεις, ξενυχτάς στους πυρετούς, τα πηγαινοφέρνεις στα πάρτυ, καραούλι έξω από το club, μην μπουν σε κάνα αυτοκίνητο της συμφοράς, πρόσεχε παιδί μου, αγωνία 24 ώρες 7 μέρες την εβδομάδα, τα σπουδάζεις, μαγειρεύεις πρωί βράδυ ταπεράκια, ξέρεις ότι είμαστε οι άνθρωποι στα χέρια του Θεού, ανάβεις καντηλάκια, προσεύχεσαι, ότι πιστεύει ο καθένας, και τελικά ανακαλύπτεις ότι όχι δεν είμαστε στα χέρια του Θεού είμαστε στην τύχη της αβάσταχτης ελαφρότητας της εξουσίας.

Γιατί είναι κάπου ένας τύπος, που τελειώνει το λύκειο και μπαίνει αχθοφόρος στον ΟΣΕ, κι από κει τον στέλνουν διοικητικό στην Πρωτοβάθμια εκπαίδευση, και λίγα χρόνια πριν την σύνταξη, μετράει τα κουκιά, βρίσκει ότι πιο γρήγορα και με πιο πολλά λεφτά θα βγει σύνταξη από σταθμάρχης, και βρίσκει το βύσμα το πολιτικό, που κι αυτό με βύσμα βρέθηκε στην θέση την πολιτική όχι με την αξία του και βύσμα στο βύσμα, το ένα βύσμα με το άλλο βύσμα, ανάμεσα γλυφτρόνια για να μην τρίβονται τα βύσματα μεταξύ τους και πετάξουν σπίθα, και αναφλαγούν, τα γλυφτρόνια κάνουν πολύ καλή δουλειά αλλιώς τα βύσματα θα καίγονταν μεταξύ τους, βύσμα το βύσμα σου χαλάνε το παιδί μέσα σε μια στιγμή.

Και τι μαθαίνεις εκ των υστέρων. 

Μαθαίνεις πως έχεις πληρώσει συστήματα ασφαλείας για να πηγαίνει το παιδί σου με ασφάλεια που δεν δούλεψαν ποτέ, μαθαίνεις ότι μια σιδηροδρομική γραμμή την πλήρωσες 15.000.000.000 δις δις δις όταν πολλές γραμμές στην Ευρώπη τους κοστίζουν τα μισά και λειτουργούν, δισεκατομμύρια που τα πλήρωσες πεταμένα στα βύσματα, και σε κάποιους που ζουν όλη τους την ζωή δημοσία δαπάνη, και δεν χορταίνουν, δεν σταματούν, δεν έχουν όριο.

Και ξαφνικά συνειδητοποιείς ότι το τρένο δεν τράκαρε με άλλο τρένο, τράκαρε με το σύστημα. Κι εκεί τρελαίνεσαι. Και βλέπεις εγκατάλειψη παντού, αθλητικές εγκαταστάσεις δεν έχουμε λεφτά, μεταφορές δεν έχουμε λεφτά, πολιτισμό δεν έχουμε λεφτά, παιδεία δεν έχουμε λεφτά, υγεία δεν έχουμε λεφτά, ένα φτωχό κράτος με πλούσιους πολιτικούς.

Και λες, εντάξει ρε μπαγάσα, το βουλώνω μια ζωή, μια ζωή κάνω τον μαλάκα, όμως τώρα, που μαζεύεις δείγματα από τα παιδιά μου, κομματάκια, ότι απέμεινε, και μου το γυρνάς σε κουτάκια, τώρα δεν μου αφήνεις άλλο περιθώριο, καταλαβαίνεις; Τώρα πρέπει να βρεις απαντήσεις γιατί όλοι έχουμε πολλές ερωτήσεις. Πως φτάσαμε ως εδώ.

Αυτά εν συντομία.

Kalliopi Evangelidou