«Μητέρα», «Έρωτας», «Θεός»,

Λέξεις μοσχοβολημένες, όπως 

«Μητέρα», «Έρωτας», «Θεός», 

οξυγονώνουν ακόμα το αίμα μου 

και μπορώ κι 

ανασαίνω 

λέξεις μονάκριβες, πολύτιμες, τρυφερές,  

«Ελπίδα», «Αγάπη», «Όνειρο»,  

κουρνιάζουν στα χείλη μου - πουλιά 

κελαηδώντας ακόμα. 

Μ' αυτές στολίζω τη φωνή 

χορταίνω την πείνα μου 

φέγγω τα σκοτάδια 

πραΰνω τους πόνους, πλουτίζοντας 

την ένδεια των καιρών 

με τη μουσική τους 

τα θεριά ημερώνω που γυρεύουν 

το αίμα μου ουρλιάζοντας 

σταυρώνω τις νύχτες το προσκεφάλι μου 

ξορκίζοντας 

το κενό

Λένα Παπά

Πίσω μην κοιτάς.

Ποτέ δεν γυρίσαμε να κοιτάξουμε πίσω

τη νεκρώσιμη ακολουθία των ονείρων μας

βαδίζοντας στο μονόδρομο

όπου δεν χωρούσαν οι πρώιμες αντιλήψεις

και τα πυρετικά σχέδια 

που καταστρώναμε παιδιά παίζοντας στο ηλιόφως

γελώντας χαρούμενα

σε μια ξύλινη κούνια κάτω από έναν ανέφελο ουρανό

Τώρα οι μέρες τελείωσαν και βρισκόμαστε μακριά

είναι τόσο αργά για να αλλάξουμε πορεία

για να ξαναπιστέψουμε στα όνειρα

και να βγούμε από το μονόδρομο

Μονολογούμε μια υποφερτή δικαιολογία

πως ήμασταν υπνωτισμένοι 

πως παγιδευτήκαμε από πλαστά σήματα

Οι δρόμοι που απορρίψαμε

πάντοτε θα μας στοιχειώνουν σαν δίχτυα

σαν πνιγμένες ζωές

Υπομονή μόνο.

Υπομονή. Δεν τελείωσαν όλα.

Σ'αυτή τη ζωή δεν τελειώνουν όλα

Ούτε σε μια μέρα

Ούτε σε μια ζωή.

Στην άκρη της νύχτας

- για σε το λέω, απελπισμένε -

στην άκρη της νύχτας

πάνω σε κάποιο κλαρί

κρέμεται μια ελπίδα.

Το ίδιο και για σένα

- Στραγγαλιστή-

στην άκρη κάποιου κλαδιού

Κρέμεται μια αγχόνη.

Υπομονή μόνο. Άς πηγαίνουν όλα αργά,

Άς δείχνουν όλα λυπημένα

( μετά τη δύση της μέρας ή μετά τη δύση της ζωής ).

Άς λενε..

Πως ο θεός έπλασε τον κόσμο

σ' επτά μόνο μέρες.

Σ' επτά μόνο μέρες δε μπορείς

να  χτίσεις ούτ' έναν πύργο στην Ισπανία !

Αλλά - πολλές φορές - καλά είναι και τα ψέματα.

Σβήνουν κι' αυτά κάποιες δίψες.

Νάναι μόνο καθαρά. Καθαρά ψέματα

Όχι βρωμισμένα μ' Αλήθειες !

Επι τέλους θέλουμε ένα βρώμικο ψέμα

Για να γλυτώσουμε απ' τις φκιασιδωμένες αλήθειες.

Μια εικόνα ήσουν.

  

Ξεκρέμασα την εικόνα σου !

Πάλιωσε ...

Χρώμα σέπιας και νοσταλγίας ...

Μια χαρακιά τη διαπερνούσε πέρα ως πέρα !

Τη γύρισα ανάποδα και την έκρυψα σε ένα συρτάρι

με ενθύμια !

Κρέμασα στον τοίχο μια καινούρια ...

Τουλάχιστον μυρίζει ελπίδα ...

Μυρίζει προσμονή !

Πρέπει να σκεπάσω τα σημάδια ... δεν ωρελεί ...

Μια εικόνα ήσουν που ο χρόνος ανελέητα την χαράκωσε ...

Θα κλείσει η πληγή !

Εδώ έκλεισαν τόσα και τόσα ...

Οι αγάπες πάνε κι έρχονται ...

σαν το κύμα που άλλοτε χαϊδεύει τ' ακρογιάλι,

κι άλλοτε το χαστουκίζει με μανία...

Ουράνιο άγγιγμα.

Ουράνιο άγγιγμα. 

Παράξενη βραδιά απόψε.

Ακούω την θάλασσα λες και είναι παιδί,

 που στράγγιξε πάνω της τα δάκρυα του.

Ακούω τους ήχους τ' ουρανού,

 θολούς και ανήσυχους.

Άλλωστε έχουν κι οι πεταλούδες τους χειμώνες τους.

Κι ακούω κι εσένα,

τόσο γελαστό κι απόμακρο

σαν παλιά κιτρινισμένη φωτογραφία πάνω στο τζάκι.

Ψιθυρίζει απόψε η νύχτα τραγούδια

στ' αυτιά βιαστικών περαστικών.

Είναι τόσο νωρίς και τόσο αργά συνάμα

Που για να προλάβεις πρέπει να ΄κουμπήσεις το Θεό.

Συναντιόμαστε με τη μνήμη.

Κανένας μας δεν ήξερε

αν η γέφυρα είχε γκρεμιστεί

ή αν είχε μείνει μισοτελειωμένη.

Κι εμείς και οι απέναντι

φτάνουμε ώς τις κομμένες άκρες της

να κοιταχτούμε από μακριά

να κοιτάξουμε την άβυσσο.

Δίχως αγγίγματα, 

δίχως περιπτύξεις

συναντιόμαστε με τη μνήμη.

Γυναίκες με ψυχή κήπου.

Υπάρχουν γυναίκες με ψυχή κήπου

ανθίζουν, μαραίνονται, φυλλορροούν, αιμορραγούν,

αναπαράγονται

με κιρκαδική ροή, με αυτιστική πλήξη

μέχρι να σβήσουν οριστικά ως

τον αφανισμό τους

κι αν τις ρωτήσεις το ίδιο θα έκαναν από την αρχή

οι γυναίκες με την ψυχή κήπου

θα πρόσφεραν τα εαυτό τους γύρη τροφή στα 

λεπιδόπτερα

να γέρνουν ξένοι πάνω τους να γεύονται γεννήτορες να

γεννούν να γίνονται εραστές ξενιστές 

της καταστροφής τους

έτσι περιμένουν καρτερικά χωρίς ποτέ να παραπονεθούν

αγκιστρωμένες στη ζωή

ρίζες τραχιές

οι γυναίκες με την ψυχή κήπου

ζουν για τη θαυμαστική στιγμή που τα χρώματα

προσπερνούν 

που τα φτερά ξεδιπλώνονται 

και η λεπίδα του πόθου επικρέμαται

κοφτερή, 

δαμόκλειος των εραστών η αποδημία

Ελένη Ν. Γαλάνη

από τη συλλογή Terrarium, 

To Πείραμα του Ward, 2014

Nα'ταν η απόσταση γυαλί...

Χρόνια περιμέναμε στο σταθμό ένα τραίνο που ποτέ δεν πέρασε

με τις αποσκευές στα χέρια

το πρόσωπο προσηλωμένο στην τελευταία στροφή

έτοιμοι πάντα για αναχώρηση.

Κάπου θέλαμε να ταξιδέψουμε

και μείναμε εκεί στο σταθμό 

περιμέναμε ένα τραίνο που δεν πέρασε

μαρμαρωμένοι ταξιδιώτες

έτοιμοι πάντα για αναχώρηση.

Βασίλης Φαϊτάς

Να ρθείς...

Το ανέβαλες. 

Κακοκαιρία μεγάλη, 

πέσανε χιόνια, κλείσανε οι δρόμοι, πάγοι, 

μεγάλη ολισθηρότης. 

Καλά έκανες. 

Εάν δεν είναι ολισθηρή η επιθυμία προς τι να έρθει;

Κική Δημουλά