Από τη γη δύο δάκρυα, θερμά μαργαριτάρια ανέβηκαν
και στάλαξαν στου Πλάστη τα ποδάρια.
Κι’ είπε το πρώτο τρέμοντας στο Θείο Θρόνο
Εμένα μ’ έβγαλε η καρδιά για το δικό της πόνο…
Κι’ ο Πλάστης αποκρίθηκε μήτε στιγμή μη χάνεις …
Σύρε να γίνης βάλσαμο το πόνο της να γιάνης.
Και είπε το άλλο τρέμοντας εμπρός στο Θείο Θρόνο. Εμένα μ’ έβγαλε η καρδιά για κάποιο ξένο πόνο …
Κι’ ο Πλάστης αποκρίθηκε «Εσύ μαζί μου μείνε… της Ευσπλαχνίας τα δάκρυα, δικά μου δάκρυα είναι…»
Ι. Πολέμης (1862-1924)
