Μην ξεχάσετε τα παιδιά.

Η διαδρομή ήταν Μάτι - Ραφήνα κι αμέσως πίσω, μέχρι το άλλο τέρμα, τη Νέα Μάκρη, και πίσω πάλι. Κάθε απόγευμα, όλο το καλοκαίρι, πολλά παιδιά μαζί. Ευτυχία. Με κάτι μικρά ποδηλατάκια Eska, ανατολικά, βαριά κι ασήκωτα. Είχαμε δει, δυό και τρεις φορές, τον "Ξένοιαστο Καβαλάρη" στη "Ρία" και το ζούσαμε το έργο στον παραλιακό δρόμο, δεκατετράχρονα ήμασταν. Μαζί μας και λίγα κορίτσια, τι ωραία που τα βλέπαμε τα κορίτσια. Τα μαλλιά της Λένας στον αέρα όταν τρέχαμε στις κατηφόρες, τα θυμάμαι. Ζούσαμε τότε όλοι σε κάτι ασήμαντα σπιτάκια που έχτισαν οι πατεράδες μας πριν το 70, δεν ήμασταν αστοί -αλλά γιατί πρέπει να καίγονται οι αστοί; Κάποιοι τώρα σαν να χάρηκαν που πεθάναμε, δεν το κατάλαβα. Κοντά μας χάθηκαν και οι άλλοι, οι περαστικοί, αυτούς τους έριξαν στο Μάτι, δεν το γνώριζαν, αθώοι.

Και ήταν και τα παιδιά, τα δικά μας και τα παιδιά των άλλων. Που ζούσαν μέχρι χθές μαζί μας κι έκαναν τα ίδια πράγματα σχεδόν που κάναμε κι εμείς παλιά. Η ίδια μανία με το ποδήλατο για παράδειγμα -η Εβίτα ήταν και πρωταθλήτρια-, οι ίδιες βόλτες κάτω από τα ίδια πεύκα, οι ποδηλατάδες στους ίδιους δρόμους, τα ίδια φλερτ, τα μπάνια στην ίδια θάλασσα. Χάθηκαν και τα παιδιά. Εμείς προλάβαμε και ζήσαμε, τα παιδιά όχι.

Θα μας ξεχάσετε όλους, φυσικό είναι, και τι σημασία έχει. Ας μείνουν μόνο τα ονόματα των παιδιών. Δημήτρης Αλεξόπουλος, 13 ετών. Εβίτα Φύτρου, 13 ετών. Ανδρέας Φύτρος, 11 ετών. Σοφία Φιλιπποπούλου, 9 ετών. Γιώργος Κοκκινίδης, 9 ετών. Κasper Korzeniowski, 9 ετών. Βασιλική Φιλιπποπούλου, 9 ετών. Δημήτρης Κοκκινίδης, 5 ετών. Μαρία-Ηλιάνα Χερουβείμ, 5 ετών. Ευπραξία-Μελίνα Χερουβείμ, 5 ετών. Δημητρίου (αβάπτιστο), 6 μηνών.

 Μην ξεχάσετε τα παιδιά.

(δημοσιεύτηκε στο τεύχος του περιοδικού The Book' s Journal που μόλις κυκλοφόρησε)

Μάτι, 25.7.2018

Constantin Pittas

Κάθε πρωί…

«Κάθε πρωί
Καταργούμε τα όνειρα
Χτίζουμε με περίσκεψη τα λόγια
Τα ρούχα μας είναι μια φωλιά από σίδερο

Κάθε πρωί

Χαιρετάμε τοὺς χθεσινούς φίλους
Οἱ νύχτες μεγαλώνουν σαν αρμόνικες
-Ήχοι, καημοί, πεθαμένα φιλιά.
(Ασήμαντες απαριθμήσεις

-Τίποτα, λέξεις μόνο για τους άλλους.
Μα πού τελειώνει ἡ μοναξιά;)

Ήταν μια όμορφη ιδέα.

Ήταν μια όμορφη ιδέα
αναμφίβολα.
Ήρθε χαράματα γεμάτη υποσχέσεις.
Ξεπέζεψε γυμνή από ένα όνειρο
και κάθισε ανάλαφρα στου κρεβατιού την άκρη.
Μισόκλεισα για μια στιγμή τα μάτια
να δω αν ονειρεύομαι
σαν τ' άνοιξα
μονάχα σκόνη απ' του αλόγου τις οπλές.
Μου είχε φύγει.

Κι ήταν μια όμορφη ιδέα
σας ορκίζομαι.
Ίσως γινόταν ένα ποίημα, ένας έρωτας
ένα ταξίδι στα μυστήρια της Ιθάκης
γαλάζια πινελιά στα παραμύθια μου
παράθυρο στην χώρα των θαυμάτων.
Ίσως γινόταν μια σημαία, ένα μήνυμα
ροδόσταμα στο μύλο της ελπίδας
ένα ψωμί, εκατομμύρια ψωμιά
για να χορτάσουν τα πουλιά όλου του κόσμου.

Ήταν μια όμορφη ιδέα
αναμφίβολα.
Ή μήπως ήταν η ιδέα μου μονάχα;

Χάρης Μελιτάς

Μου φτάνει που οι εβδομάδες έχουν Κυριακές.!

Mπορώ να γίνω ευτυχισμένος με τα πιο απλά πράγματα
και με τα πιο μικρά.

Και με τα καθημερινότερα των καθημερινών.
Μου φτάνει που οι εβδομάδες έχουν Κυριακές.
Μου φτάνει που τα χρόνια φυλάνε Χριστούγεννα για το τέλος τους.

Που οι χειμώνες έχουν πέτρινα, χιονισμένα σπίτια.
Που ξέρω ν' ανακαλύπτω τα κρυμμένα πετροράδικα στις κρυψώνες τους.
Μου φτάνει που μ' αγαπάνε τέσσερις άνθρωποι.
Πολύ...
Μου φτάνει που αγαπάω τέσσερις ανθρώπους.
Πολύ...
Που ξοδεύω τις ανάσες μου μόνο γι' αυτούς.
Που δεν φοβάμαι να θυμάμαι.
Που δε με νοιάζει να με θυμούνται.
Που μπορώ και κλαίω ακόμα.
Και που τραγουδάω... μερικές φορές...
Που υπάρχουν μουσικές που με συναρπάζουν.
Και ευωδιές που με γοητεύουν...

Οδυσσέας Ελύτης

Και το φεγγάρι μάτωσε..

Κι αφού κανείς δεν πήρε την ευθύνη του χαμού 

την πήρε όλη το φεγγάρι.

Και μάτωσε..

Από την αγωνία του πατέρα να σώσει τα παιδιά του..

Από την κραυγή της μάνας που βαλε το σώμα της 

μπροστά στη φωτιά..

Από το κλάμα του κοριτσιού που έπεφτε απ’ το βράχο 

στην αγκαλιά της θάλασσας..

Από το θάρρος της ηλικιωμένης που έσωσε τα εγγονάκια της

 και γύρισε στο πλευρό του άρρωστου συντρόφου της

 προτιμώντας να καεί μαζί του.. 

Μάτωσε κι απ’ τα κλάματα των ζωντανών..

Και βγήκε κατακόκκινο απ’ το αίμα τόσων ανθρώπων 

σ’ ένα ουρανό αμίλητο και σταχτί...

Θυμάσαι Μάνα;

Α ρε μάνα.
Αφέθηκα στα παραμύθια σου,
σε εκείνα που έκλειναν οι πληγές με την φωνή σου.
Θυμάσαι Μάνα;
"Φυλάξου μου έλεγες,θα έρθει ο μπαμπούλας",
μα ποτέ σου δεν μου τον έδειξες
μου λεγες ..."μην φοβάσαι εγώ εδώ είμαι".
Την νεράιδα Μάνα την θυμάσαι;
Αυτή που το δόντι θα μου έπαιρνε;
Ποτέ μου Μάνα δεν την είδα.
"Γιατί;" σε ρώταγα.
"Θα μεγαλώσεις" μου έλεγες "και θα καταλάβεις".
Όχι ρε Μάνα δεν κατάλαβα.
Ακόμα προσπαθώ.
Μαζί περίμενα να μεγαλώσουμε
στο πλάι σου να καταλάβω.
Δεν περπάτησα μόνη μου,εσύ με κρατούσες.
Και χτύπαγα Μάνα και μου λεγες "δεν πειράζει μεγαλώνεις"
Μα ακόμα χτυπάω Μάνα και πονάει πιο πολύ.
Η ψυχή είναι που στάζει αίμα Μάνα η ψυχή.
Η πόρτα μας δεν χτυπά συχνά πλέον Μάνα
παιδιά δεν παίζουν έξω από αυτήν,
και στον καθρέφτη χθες η απουσία σου με κέρασε μια άσπρη τρίχα.
Δεν τις μπορώ τις αλήθειες άλλο ρε Μάνα.
Θέλω πίσω των παραμυθιών την αγκαλιά σου.
Είναι και εκείνος ο γιατρός που κάπως μου τα είπε....δεν θυμάμαι.
Φοβάμαι ρε Μάνα όταν λείπεις.
Γαμώτο ρε Μάνα....
έλα να το φιλήσεις να περάσει.....

Π. Στυλιανόπουλος

“Η Μάνα”

Είπαν του ήλιου “γιορτάζει η μάνα” 

κι εκείνος βάλθηκε με φως τη γη να ντύνει. 

Είπαν της θάλασσας “γιορτάζει η μάνα” 

κι αμέσως έγινε η φουρτούνα γαλήνη. 

Το ‘μαθαν τα πουλιά, “γιορτάζει η μάνα” 

και το τραγούδι τους ξεχείλισε πλημμύρα.

Το ‘μαθαν τα άνθη, “γιορτάζει η μάνα” 

και μοσχοβόλησε η πλάση χίλια μύρα. 

Τ’ άκουσε η βροχή, αλλά δεν έκλαψε δάκρυ 

δεν κάνει να κυλήσει αυτή τη μέρα. 

Τ’ άκουσε ο ουρανός κι άνοιξε διάπλατα 

πείτε ευχές, μύριες ευχές για τη μητέρα σας

πριν γίνει φωτογραφία στο κάδρο,

Καθυστέρησα λιγάκι, 

να ξέρεις μου λείπεις... 

Τώρα πιο πολύ από ποτέ...