Οταν...

 

Κάποτε θα καταλάβουμε ότι η ζωή δεν ήταν όλα αυτά που περιμέναμε να συμβούν. Δεν ήταν μόνο η μεγάλη επιτυχία, τα χρήματα, το ταξίδι, το καινούργιο σπίτι ή εκείνη η στιγμή που λέγαμε ότι «όταν έρθει, τότε θα είμαι ευτυχισμένος».

Γιατί περνάμε μεγάλο μέρος της ζωής μας λέγοντας «όταν».

Όταν τελειώσω τις σπουδές μου.

Όταν βρω καλύτερη δουλειά.

Όταν βγάλω περισσότερα χρήματα.

Όταν φτιάξω το σπίτι μου.

Όταν βρω τον άνθρωπό μου.

Όταν μεγαλώσουν τα παιδιά.

Όταν ηρεμήσουν τα πράγματα.

Και κάποια στιγμή κοιτάζεις πίσω και συνειδητοποιείς ότι όσο περίμενες να ξεκινήσει η ζωή… η ζωή ήδη συνέβαινε.

Ήταν εκείνο το τραπέζι που καθόσασταν όλοι μαζί.

Ήταν ο καφές με έναν άνθρωπο που αγαπούσες.

Ήταν η μάνα σου που σου έβαζε λίγο περισσότερο φαγητό χωρίς να τη ρωτήσεις.

Ήταν ο πατέρας σου που έκανε κάτι για σένα χωρίς ποτέ να σου πει «σ’ αγαπώ».

Ήταν η γιαγιά που σου άφηνε το καλύτερο κομμάτι και έλεγε ότι δεν το ήθελε.

Το ήθελε.

Απλώς ήθελε περισσότερο να το φας εσύ.

Αυτή ήταν η αγάπη.

Και ίσως τελικά το σπίτι να μην το κάνουν τα ακριβά έπιπλα, η μεγάλη τηλεόραση ή η τέλεια διακόσμηση.

Το σπίτι το κάνει μια απλή λέξη:

«Κάτσε».

Κάτσε να φάμε.

Κάτσε να πιούμε έναν καφέ.

Κάτσε να μου πεις τι έχεις.

Κάτσε λίγο ακόμη.

Γιατί κάποια μέρα θα δίναμε τα πάντα για να μπορούσαμε να πούμε ακόμη μία φορά αυτό το «κάτσε» σε έναν άνθρωπο που δεν βρίσκεται πια εδώ.

Γι’ αυτό αφήστε λίγο τα κινητά.

Κοιτάξτε τον άνθρωπο που κάθεται απέναντί σας.

Ακούστε τον.

Παρατηρήστε τον.

Δεν ξέρουμε πόσες φορές ακόμη θα έχουμε την ευκαιρία να καθίσουμε στο ίδιο τραπέζι μαζί του.

Και όταν θυμώνετε, μην προσπαθείτε πάντα να κερδίσετε.

Δεν χρειάζεται να κερδίζουμε κάθε συζήτηση.

Υπάρχουν φορές που κερδίσαμε τον καβγά και χάσαμε τον άνθρωπο.

Και τότε τι να το κάνεις το δίκιο σου;

Μην εξευτελίζετε τον άνθρωπό σας μπροστά στους άλλους.

Μην παίρνετε μια αδυναμία που σας εμπιστεύθηκε κάποτε και τη χρησιμοποιείτε σαν όπλο στον επόμενο καβγά.

Μην αφήνετε τον εγωισμό να σας κλέβει χρόνια.

Υπάρχουν αδέλφια που δεν μίλησαν για δέκα και είκοσι χρόνια και στο τέλος έκλαψαν ο ένας πάνω από το φέρετρο του άλλου.

Είκοσι Χριστούγεννα χάθηκαν για έναν καβγά που στο τέλος κανείς δεν θυμόταν πραγματικά.

Να ζητάτε συγγνώμη.

Να συγχωρείτε όσο το χέρι του άλλου είναι ακόμη ζεστό.

Να λέτε τα καλά λόγια τώρα.

Όχι όταν η καρέκλα αδειάσει.

Όχι όταν μείνει μόνο μια φωτογραφία.

Όχι όταν βρεθείτε μπροστά σε έναν τάφο και θυμηθείτε όλα όσα θέλατε να πείτε.

Πείτε «σ’ αγαπώ» τώρα.

Τηλεφωνήστε στους γονείς σας.

Πηγαίνετε να δείτε τους παππούδες και τις γιαγιάδες σας.

Καθίστε στο τραπέζι με την οικογένειά σας.

Αγκαλιάστε τον άνθρωπό σας.

Χρησιμοποιήστε τα καλά πιάτα.

Φορέστε τα καλά σας ρούχα.

Ανοίξτε αυτό που κρατάτε για «κάποια ιδιαίτερη μέρα».

Η ιδιαίτερη μέρα μπορεί να είναι σήμερα.

Μην αποθηκεύετε όλη σας τη χαρά για μια ημέρα που μπορεί να μη φτάσει ποτέ.

Και για τα χρήματα…

Ναι, χρειάζονται.

Να δουλεύουμε, να δημιουργούμε, να προσπαθούμε, να αφήνουμε κάτι στην άκρη για τις δύσκολες μέρες.

Αλλά να μην κάνουμε τα χρήματα αφεντικό της ζωής μας.

Γιατί όσα και να μαζέψει ένας άνθρωπος, κάποια στιγμή καταλαβαίνει ότι τα σημαντικότερα πράγματα δεν αγοράστηκαν ποτέ.

Ένα οικογενειακό τραπέζι.

Μια αγκαλιά.

Μια συγγνώμη.

Ένας άνθρωπος που σου λέει «είμαι εδώ».

Μια ήσυχη συνείδηση.

Μια προσευχή.

Και να φοβάστε λίγο λιγότερο.

Ξοδεύουμε απίστευτο χρόνο φοβούμενοι πράγματα που τελικά δεν συμβαίνουν ποτέ.

Τι θα γίνει αύριο;

Θα τα καταφέρω;

Τι θα πει ο κόσμος;

Θα έχω αρκετά χρήματα;

Κι αν αποτύχω;

Κι αν χάσω;

Κι αν…

Κάνε αυτό που μπορείς σήμερα.

Και αυτό που δεν μπορείς να ελέγξεις, άφησέ το λίγο στον Θεό.

Δεν μπορούμε να κρατήσουμε ολόκληρο τον κόσμο στα χέρια μας.

Κουράζονται.

Και ίσως αυτό να είναι ένα από τα μεγαλύτερα μαθήματα της ζωής.

Νομίζουμε ότι εμείς κρατάμε τα πάντα.

Κρατάμε το σπίτι.

Κρατάμε την οικογένεια.

Κρατάμε τα παιδιά.

Κρατάμε τη δουλειά.

Κρατάμε τα χρήματα.

Κρατάμε τους ανθρώπους μας.

Κρατάμε τη ζωή μας.

Μέχρι που κάποια στιγμή καταλαβαίνουμε κάτι πολύ μεγαλύτερο:

Ίσως τελικά δεν κρατούσαμε εμείς τη ζωή.

Η ζωή κρατούσε εμάς.

Και πιο πίσω από τη ζωή, ο Θεός.

Γι’ αυτό να αγαπάτε όσο οι άνθρωποί σας είναι εδώ.

Να συγχωρείτε πριν γίνει αργά.

Να λέτε «σ’ αγαπώ» χωρίς να ντρέπεστε.

Να τρώτε μαζί.

Να αφήνετε λίγο το κινητό στην άκρη.

Να μη ντροπιάζετε ποτέ τον άνθρωπό σας.

Να τηλεφωνείτε στους γέρους σας.

Να γελάτε.

Να ζητάτε συγγνώμη.

Να κάνετε τον σταυρό σας πριν φύγετε από το σπίτι.

Και όταν έρθουν οι δύσκολες στιγμές και δεν υπάρχουν πολλά λόγια να πείτε, ίσως αρκούν μόνο τέσσερις λέξεις:

«Χριστέ μου, βοήθησέ με».

Γιατί στο τέλος δεν θα θυμόμαστε πόσα πράγματα αποκτήσαμε.

Θα θυμόμαστε ανθρώπους.

Τραπέζια.

Αγκαλιές.

Φωνές μέσα στο σπίτι.

Γέλια.

Μυρωδιές από την κουζίνα.

Χέρια που μας κράτησαν.

Ανθρώπους που αγαπήσαμε.

Και ανθρώπους που μας αγάπησαν.

Όλα τα υπόλοιπα κάποτε φεύγουν.

Η αγάπη όμως έχει έναν παράξενο τρόπο να μένει.

Και ίσως αυτό να είναι τελικά ολόκληρη η ζωή. 

Σ' αγαπώ πολύ θέλω να το ξέρεις.