Η Ζωή μου σε Επτά Νότες

Τρίτη 6 Μαρτίου 2018

«Η περιπέτεια»

«Και θα μπορούσε κάποτε να γραφτεί η συγκλονιστική περιπέτεια μιας γυναίκας που της έπεσε η βελόνα στο πάτωμα, εκείνη γονατίζει κι αρχίζει να ψάχνει, εκεί συναντάει την παλιά της ζωή: χαμένα όνειρα, σφάλματα, νεκροί, μα η βελόνα πρέπει να βρεθεί, το φόρεμα να παραδοθεί, ο Χριστός να σταυρωθεί κι η γυναίκα ψάχνει, ψάχνει ώσπου ξαναβρίσκει τη βελόνα - σηκώνεται τότε, κάθεται στην καρέκλα εξαντλημένη και συνεχίζει να ράβει, ενώ κλαίει σιγανά γιατί κατάλαβε άξαφνα πως γυρισμός δεν υπάρχει ...»

Τάσος Λειβαδίτης.

Μεγαλώνω... Δόξα τω Θεώ!!!

Ναι, μεγαλώνω....

Και το δέρμα μου δεν είναι πια στιλπνό.

Χαλάρωσε.

Και τα κιλά μου αυξήθηκαν.

Και τα μαλλιά μου ασπρίζουν σιγά σιγά...

και το περίγραμμα του προσώπου μου άλλαξε.

Η φωνή μου έχει βαρύνει.

Και οι κλειδώσεις μου άρχισαν να πονάνε...

και η ψυχή μου μεγάλωσε και γέμισε εμπειρίες..

και γνώσεις.. και ανθρώπους... και φως.

Μεγαλώνω...

Δόξα τω Θεώ!!!

Ε. Ασλανίδου

Γράμμα στον άνθρωπο της πατρίδας μου.

Απαντώ στη σιωπή σου μ' ένα φως ήρεμο...

Το αίμαι μου καίγεται σαν ένα μακρύ δάσος

σε μιάν απέραντη πλαγιά.

Όσο κι αν ένας όμορφος ήλιος βασίλεψε, σού γράφω.

Αν όχι τίποτε άλλο, σ' ένα μικρό φύλλο χαρτιού

σού γράφω και σού στέλνω

το παιδικό μου αλάβωτο χαμόγελο

σαν ένα φεγγάρι μέσα σε μια στέρνα...

Κι αν σκίστηκε το χώμα μου στα δύο,

κι αν χάσκει η ύπαρξή μου

σαν ένας τοίχος ανοιγμένος

κάτω απ' την κοιλιά μιάς φορτωμένης καταιγίδας,

πες τους πως σού στέλνω

το παιδικό μου αλάβωτο χαμόγελο

σαν ένα φεγγάρι μέσα σε μια στέρνα.

Κατά μήκος του ποταμιού

που κατεβαίνει στην κοιλάδα,

δίπλα στις λεύκες που σού νανουρίζαν

τη λύπη, γράψε στο νερό

τ' όνομά μου: Ελπίδα.

τ' όνομά μου: Αγάπη

τ' όνομά μου: Σιωπή.

Τάραξε πάλι το νερό.

Σβύσε τα ίχνη μου πάλι.

Πες τους πως είμαι ένας ελεύθερος άνεμος

που γυρνά μέσα στο μέλλον...

Πες τους πως, εγώ κι ο ήλιος είμαστε πάντοτε σε πορεία.

Πως όταν κάθε Κυριακή ντύνομαι τις ελπίδες μου

γιομίζει καθώς περπατώ ο κόσμος.

Εσύ, έτσι πες τους.

Πως δεν σούγραψα τίποτα.

Πως σούστειλα μονάχα

το παιδικό μου αλάβωτο χαμόγελο

σαν ένα φεγγάρι μέσα σε μια στέρνα.

Νιώσε την αγάπη.

Νιώσε την αγάπη:

Εμπιστεύσου την υγεία σου στα καλύτερα χέρια, εκείνα των εξειδικευμένων γιατρών και νιώσε την αγάπη.

Την πρώτη θέση κατέκτησε η συμμετοχή του Κέντρου Υγείας Μαστού- Νατάσα Παζαΐτη στον διεθνή φωτογραφικό διαγωνισμό Pink Glove Photo Competition, Με αυτή την φωτογραφία..

Συγχαρητήρια σε όσους συνέβαλαν για το τέλειο αποτέλεσμα.

23/10/2017

Βροχή δωματίου..

Η βροχή κρύωνε έξω, στο δρόμο. Χτυπούσε το τζάμι και φώναζε, κρυώνω.

Ήτανε, πράγματι, χειμώνας.

Το τζάμι τη λυπήθηκε, της άνοιξε, την έβαλε μες στο δωμάτιο.

Ο άνθρωπος έγινε έξω φρενών.

Είσαι τρελό, του φώναξε, πού ξανακούστηκε να μπαίνει η βροχή μες στο δωμάτιο;

Είσαι τρελό.

Μα είναι βροχή δωματίου, είπε ήρεμα το τζάμι,

δεν ακούς τι ωραία που ηχεί πάνω στο πάτωμα, πάνω στο τραπέζι, πάνω στο μέτωπό σου;

Είναι βροχή δωματίου.

********

Βροχή δωματίου ...

Πρόκειται για μια πολύ ευαίσθητη βροχή και εντελώς εξημερωμένη. Οικόσιτη θα έλεγα. Έξω, στη ύπαιθρο, κρυώνει, γι' αυτό από τη στέγη μου τρυπώνει μέσα στο σπίτι μου, μέσα στη ζωή μου. Κάθε φθινόπωρο, κάθε χειμώνα, την καρτερώ ανυπόμονα, απλώνοντας παντού βάζα, λεκάνες, κατσαρόλες και κουβάδες, για την υποδοχή της. Κι αυτή έρχεται και, με τα λεπτά, λεπτεπίλεπτα δάκτυλά της (πιο λεπτά ακόμη κι από της καλής μου), κρούει όλα αυτά τα σκεύη και την ψυχή μου κι ήχους παράγει μουσικούς απείρου κάλους. Αν δεν την γνωρίζετε ήδη, σας την συνιστώ ολοψύχως. Για να 'ρθετε σ' επαφή μαζί της, δεν χρειάζεται καμιά ιδιαίτερη προσπάθεια. Φτάνει απλώς να μήν αλλάζετε τα τσακισμένα κεραμίδια σας, να μη μονώσετε την τσιμεντένια στέγη σας. Τα υπόλοιπα αφήστε τα σ' αυτήν. Θα βρεί σίγουρα το δρόμο να εισχωρήσει στη ζωή σας.

Αργύρης Χιόνης